درس‌هایی از قرآن 23 خرداد

خداحافظی امام سجاد(ع) با ماه رمضان

حجت‌الاسلام قرائتی در برنامه امروز درس‌هایی از قرآن موضوع وداع با ماه مبارک رمضان را مطرح کرد و یاد خدا را عامل توجه خدا به انسان دانست.

کد خبر: ۹۶۸۳۶

پنجشنبه - ۲۴ خرداد ۱۳۹۷ / 24 March 1397

عقیق:حجت‌الاسلام محسن قرائتی معلم و مفسر قرآن کریم در برنامه امروز درس‌هایی از قرآن کریم بااشاره به وداع امام سجاد(ع) با ماه مبارک رمضان به موضوعاتی چون تشکر خدا از انسان‌های شاکر، بازبودن درب‌های توبه در کل سال و چگونگی جلب توجه خدا به انسان و برخی موضوعات دیگر اشاره کرد.

موضوع برنامه

خداحافظی امام سجاد علیه‌السلام با ماه رمضان

عناوین

تشکر خدا از انسان‌های شاکر

بازبودن درهای توبه در طول سال

یاد خدا، عامل توجه خدا به انسان

نعمت نبوت و هدایت الهی

شیوه خداحافظی با ماه رمضان

درخواست بخشش الهی در ماه رمضان

خطر ایمان همراه با گناه

متن برنامه

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله رب العالمین بعدد ما احاط به علمه

«الهی انطقنی بالهدی و الهمنی التقوی»

بحثی داشتیم در مورد قلب، ولی امشب در ذهنم هست دعای خداحافظی امام سجاد با ماه رمضان را بگویم. اگر... آن بحث را فردا شب می‌گویم. دعای مهمی است. آدم دعا را که می‌خواند متوجه می‌شود امامان ما به کجاها فکر می‌کردند که اصلاً به ذهن ما نمی‌آید. خداحافظی، در عمرمان با زن و بچه و برادر و خواهر و فامیل و همسایه و شریک و شاگرد خداحافظی می‌کنیم. اما کسی با ماه رمضان خداحافظی کند. می‌گوید: «اللَّهُمَّ یَا مَنْ لَا یَرْغَبُ فِی الْجَزَاءِ» تو چیزی می‌دهی از ما توقع نداری. «وَ یَا مَنْ لَا یَنْدَمُ عَلَى‏ الْعَطَاءِ» چیزی که می‌دهی پشیمان نمی‌شوی.

گاهی وقت‌ها ما یک پولی خرج می‌کنیم با رفقا بیرون می‌رویم، غذایی، آبمیوه و بستنی می‌خوریم، پولش را می‌دهیم. بعد می‌گوییم: اِ... کاش نیامده بودیم. پشیمان می‌شویم. با بشر «وَ یَا مَنْ لَا یُکَافِئُ عَبْدَهُ عَلَى السَّوَاءِ. مِنَّتُکَ ابْتِدَاءٌ» یعنی لطف که می‌کنی آغازگر لطف خودت هستی. ما گاهی وقت‌ها می‌گوییم: چون رفتیم خوردیم پس بدهیم. چون دیدن ما آمد بازدید برویم، چون به ما هدیه داد، عروسی ما آمد، عزای ما آمد پس ما هم برویم. می‌گویند: لطف‌های تو، آغازگر لطف خودت بودی. عفوت تفضل است، عقوبتت عدالت است.

تشکر خدا از انسان‌های شاکر

اگر چیزی را به کسی می‌دهی منت نمی‌گذاری. اگر منع کردی و چیزی ندادی، روی کینه و عقده و تعدی نیست. «تَشْکُرُ مَنْ شَکَرَکَ» هرکس شکر کند تو شکر او را می‌کنی. «وَ أَنْتَ أَلْهَمْتَهُ شُکْرَکَ» با آنکه خود شکر هم الهام توست. «وَ تُکَافِئُ مَنْ حَمِدَکَ وَ أَنْتَ عَلَّمْتَهُ حَمْدَکَ» کسی حمد و ستایش تو را بکند، جبران می‌کنی. با اینکه خود حمد کردن، با الهام تو موفق شد و حمد کرد. عیب‌ها را می‌پوشانی نسبت به کسانی که اگر بخواهی رسوایشان می‌کنی. می‌توانی رسوایشان کنی ولی می‌پوشانی،  «تَسْتُرُ عَلَى مَنْ لَوْ شِئْتَ فَضَحْتَهُ» می‌بخشی به کسی که اگر بخواهی می‌توانی نبخشی. انسان‌ها کجا و تو کجا! اینها را من خواسته باشم جمله جمله بگویم، ممکن است خسته شوید و هم ممکن است وقت نباشد. لذا چند سطر را جا می‌گذارم.

«أَنْتَ الَّذِی فَتَحْتَ لِعِبَادِکَ بَاباً إِلَى عَفْوِکَ» دعای امام سجاد در مورد خداحافظی ماه رمضان. می‌گوید: خدایا یک دری را باز کردی اسمش را توبه گذاشتی. برای این در هم راهنما قرار دادی که مردم گمراه نشوند. گفتی، چند تا آیه می‌گوید. «تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً» (تحریم/8) به سمت خدا توبه کنید. دعوت کردی، در قرآنت و فرمودی: «عَسَى رَبُّکُمْ أَنْ یُکَفِّرَ عَنْکُمْ سَیِّئَاتِکُمْ وَ یُدْخِلَکُمْ جَنَاتٍ» اگر توبه کنید گناهان شما را می‌بخشم. قول دادی اگر ما توبه کنیم گناهان ما را ببخشی.

در آن روزی که «یَوْمَ لَا یُخْزِی اللَّهُ النَّبِیَّ وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ» (تحریم/8) آن روز قیامتی که خیلی‌ها گرفتار خزی و ذلت می‌شوند جزء انبیا، توبه من در دنیا آن روز نجات بخش خواهد بود.

بازبودن درهای توبه در طول سال

دری باز کرده‌ای، اسمش را در توبه گذاشتی، دعوت کردی بیایید، قول هم دادی توبه شما را می‌پذیرم. نه می‌پذیرم، دوستتان دارم. «إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ التَّوَّابِینَ‏‏» (بقره/222) گاهی وقت‌ها یک کسی خلاف می‌کند آدم او را می‌بخشد. خیلی خوب، برود دنبال کارش. او را می‌بخشد اما دیگر دوستش ندارد. بالاخره این خلافی کرد. می‌گوید: نه، من اگر خلافکار عذرخواهی کند، هم عذرخواهی‌اش می‌پذیرم و هم دوستش دارم. «یحب التوابین» نمی‌گوید: «یحب التائبین»، توابین، یعنی اگر صد بار هم خلاف کردی عذرخواهی کنی، هرچه هم توبه کنی، ناراحت نشو که زیاد شده است. گاهی وقت‌ها آدم اینقدر وام می‌گیرد که دیگر رویش نمی‌شود برود بگوید: یکبار دیگر هم وام بده! می‌گوید: نه، اینطور نیست که حالا بیست بار، پنجاه بار، کمتر و بیشتر توبه کنی من دیگر خسته شده باشم. یا از پیش چشم من افتاده باشی.

خدایا باز چند سطر را جا می‌گذارم. خدایا در قرآن گفتی: «مَنْ جَاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثَالِهَا» (انعام/160) اگر عبادت کنی ضرب در ده می‌کنم. اما اگر خلاف کنی، این خلاف یکی «وَ مَنْ جَاءَ بِالسَّیِّئَةِ فَلَا یُجْزَى إِلَّا مِثْلَهَا» (انعام/160) بدی‌هایتان را یکی حساب می‌کنم و خوبی شما را ضربدر ده می‌کنم. اینها را امام می‌گوید مقدمه برای خداحافظی، هنوز به خداحافظی نرسیدیم. برای تشویق مردم گفتی که «مَثَلُ الَّذِینَ یُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ کَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِی کُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ» (بقره/261) برای تشویق ما گفتی: هرکس در راه خدا چیزی خرج کند، مثلش مثل این است که دانه‌ای را بکاریم و از این دانه هفت خوشه بیرون بیاید و هر خوشه‌ای صد تا دانه داشته باشد. هفت خوشه صد تایی می‌شود هفتصد تا. برای اینکه ما را به کار خیر دعوت کنی، گفتی: یکی هفتصد برابر، هی ناز ما را کشیدی، خودت به ما دادی، ولی در عین حال گفتی: به من قرض بده. «مَنْ ذَا الَّذِی یُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً» (بقره/245) با اینکه خودت به ما دادی، ولی در عین حال می‌گویی: به من قرض الحسنه بدهید. چطور بگویم؟ مثل ندارم بزنم، از درد لا علاجی...

کسی چند کیلو شیرینی و شکلات خانه بیاورد، به بچه‌اش بدهد و بعد بگوید: یکی را به بابا بده. قرض بده، به من بفروش. کل هستی برای توست. به ما دادی، بعد هم می‌گویی که... خیلی اسباب شرمندگی است. یک زبان دادی و گفتی: با هرکس خواستی حرف بزن. پنج دقیقه هم با من حرف بزن. به خدا می‌گوییم: خدایا ما با هرکس و ناکسی حرف می‌زنیم ولی با تو نماز نمی‌خوانیم. بی انصافی است. من زبانت دادم، چشمت دادم. هرچه می‌خواهی ببین، این مورد گناه است نبین! می‌گوید: نه، من می‌خواهم این گناه را ببینم. چه می‌خواهی؟ ترشی می‌خواهی، این لیمو ترش! شیرینی می‌خواهی؟ خرما و توت، ترش و شیرین می‌خواهی پرتقال و انار، می‌گویم: نه شیرینی می‌خواهم مثل خرما، نه ترشی مثل لیمو ترش، نه ترش و شیرین می‌خواهم مثل پرتقال. می‌خواهم عرق بخورم. ببینید انسان وقتی نگاه می‌کند این رقم خدا...

یاد خدا، عامل توجه خدا به انسان

الآن اگر به شما بگویند: اگر شما به این شماره زنگ بزنی، مقام معظم رهبری گوشی را برمی‌دارد، تو را به خدا! راست می‌گویی؟ بگذار ببینیم، الو! آره خودش برداشت. خدا می‌گوید: بابا خودم گوشی را برمی‌دارم. «فَاذْکُرُونِی أَذْکُرْکُمْ‏» (بقره/152) یاد من باشید، من گوشی را برمی‌دارم. خدا به موسی می‌گوید: «إِنَّنِی مَعَکُما أَسْمَعُ‏ وَ أَرى» (طه/46) کارت را می‌بینم. حرف‌های تو را می‌شنوم. «أَ لَمْ یَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ‏ یَرى‏» (علق/14) نمی‌دانی خدا تو را می‌بیند؟ این زبان 24 ساعت برای تو و چند دقیقه هم با خدا حرف بزن. می‌گوییم: نه، در قرآن گفتی: «لَئِنْ شَکَرْتُمْ‏ لَأَزِیدَنَّکُم‏» (ابراهیم/7) اگر شکر کنید، شما را زیاد می‌کنم. با آنکه خودت به من الهام می کنی که شکر کنید. شکر هم که می‌کنید برای نعمت‌های خودتان شکر نکنید. میلیاردی شکر کنید. میلیارد میلیارد، چطوری؟ مثلاً یک لیوان آب می‌خورید. احتمال می‌دهم این را قبلاً هم شنیده باشید.

ببینید ما چند رقم آب خوردن داریم. یک آب خوردن طبیعی، این است. هیچ فرقی بین انسان و گربه و گنجشک نیست. گربه هم تشنه شود آب می‌خورد. این هیچ! این کمال نیست. یک آب خوردن مکتبی است. این است «سلام بر حسین، لعنت بر یزید» این وصل به کربلا و عطش و عاشورا و شهادت و عصمت و... یک آب خوردن میلیاردی است. میلیارد میلیارد میلیارد، این است... ببینید... خدایا برای هر قطره‌ای که به حق نازل شده و به حق مصرف شده الحمدلله! چقدر قطره تا حالا به حق نازل شده است؟ و چقدر قطره آب به حق مصرف شده است؟ پای درخت‌ها، پای گل‌ها، پای انسان‌ها، حیوان‌ها، هر قطره آبی که به حق نازل شد و به حق مصرف شد، این دیگر میلیاردی می‌شود. این را می‌گویند: زیادی است. «لَئِنْ شَکَرْتُمْ‏ لَأَزِیدَنَّکُم‏» خدایا امام سجاد می‌خواهد...این را هم ببینید، چقدر دعاها با قرآن قاطی شده است.

ما بعضی مناجات‌ها داریم آیه قرآن است. فقط یک اللهم جلویش گذاشته، آدم فکر می‌کند دعاست. تا حالا چند تا آیه قرآن در دعای امام سجاد برای خداحافظی... خدایا در قرآن گفتی: «ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ» (غافر/60) دعا کنید مستجاب می‌کنم. آنجایی که دعا مستجاب نمی‌شود، دعا نیست. چون دعا در لغت عربی یعنی خیر بخواه. تو یک چیزی می‌خواهی از خدا و خدا به تو نمی‌دهد. می‌گویی: چرا دعا مستجاب نشد؟ ثابت کنی دعاست، دعا یعنی خیر بخواه. از کجا می‌دانی این خیرت است؟ شاید به ضرر تو باشد. «مَا أَفْشَى فِینَا نِعْمَتَکَ» خدایا چقدر نعمت‌ها را پراکنده کردی؟ افشاء کردی، می‌گویند: افشاگری، یعنی نعمت‌هایت را خیلی گسترش دادی. «کَم مِن ثَناء جَمیل‏ لَستُ أهلا لَه نَشَرتَه‏» چقدر خوبی‌ها را که اهلش نبودم نشر دادی. کارهای خوبت را مردم می‌بینند. مسجد رفتی مردم دیدند. عزاداری کردی، مطالعه کردی، خدمت به مردم کردی، کارهای خوب تو لو می‌رود. کارهای عیبت را لو نمی‌دهد. این برای نعمت‌ها، برای خدا.

نعمت نبوت و هدایت الهی

سراغ پیغمبر آمد، خدایا شکر، امام سجاد می‌خواهد با ماه رمضان خداحافظی کند. می‌گوید: «ثُمَّ آثَرْتَنَا بِهِ عَلَى سَائِرِ الْأُمَمِ» ما جزء امت پیغمبر هستیم. این قرآن ما دست نخورده است. یک واو، یک نقطه تحریف نشده است.

الحمدلله من از امت پیغمبر هستم. آنوقت دعاهایی که می‌کنند به ما یاد می‌دهند. گاهی وقت‌ها امام سجاد طوری با خدا حرف می‌زند که گویی خدا را در پِرس می‌گذارد. یک جمله‌اش در سحرهای ماه رمضان این است. می‌گوید: خدایا یا مرا می‌بخشی یا نمی‌بخشی. دو حالت بیشتر نیست. اگر مرا نبخشی شیطان خوشحال می‌شود که یک نفر را گمراه کرده است. اگر مرا ببخشی پیغمبر خوشحال می‌شود که یکی از افراد امتش بخشیده است. من می‌دانم پیغمبرت را خوشحال کنی بهتر از این است که شیطان را خوشحال کنی. ببینید امام سجاد چطور صحبت می‌کند؟ یک جای دیگر می‌گوید: خدایا اگر مرا جهنم هم ببری، آنجا اعلامیه می‌دهم و نعره می‌کشم که بدانید من خدا را دوست دارم. من فراموش نمی‌کنم. «لا انسی أیادیک» من فراموش نمی‌کنم. خدا را شکر که از امت پیغمبر هستیم.

حالا وارد خداحافظی می‌شود. عرب‌ها دو سلام دارند یک سلام ورود که وقتی وارد می‌شوی می‌گویی: سلام علیکم، وارد حرم می شویم می‌گوییم: السلام علیک! این سلام ورود است. یک سلام خروج است یعنی تمام شد. مثل اینکه در نماز می‌گویی: السلام علیکم و رحمة الله، سخنران‌ها آخر سخنرانی‌شان می‌گویند: «والسلام علیکم و رحمة الله» این سلام یعنی تمام شد. این السلام علیک یعنی خداحافظ، یعنی تمام شد. «فَنَحْنُ مُوَدِّعُوهُ» ما داریم با ماه رمضان وداع می‌کنیم. ماه رمضان خداحافظ! «وِدَاعَ مَنْ عَزَّ فِرَاقُهُ عَلَیْنَا» ای ماه رمضان طوری زین العابدین از تو جدا می‌شود، «عزّ فراقُه علینا» خیلی سخت است. از تو جدا شدن خیلی سخت است. «وَ غَمَّنَا» دارم غصه می‌ِخورم، «وَ أَوْحَشَنَا» به وحشت افتادم. ماه رمضان می‌خواهد تمام شود.

شیوه خداحافظی با ماه رمضان

«السَّلَامُ عَلَیْکَ» یعنی خداحافظ، «یَا شَهْرَ اللَّهِ الْأَکْبَرَ» ای ماه بزرگ خدا خداحافظ! «وَ یَا عِیدَ أَوْلِیَائِهِ» ای ماه رمضانی که برای اولیای خدا عید بودی. خداحافظ! «السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا أَکْرَمَ مَصْحُوبٍ مِنَ الْأَوْقَاتِ» خداحافظ ای ماهی که بهترین زمان‌ها را با تو بودم. «وَ یَا خَیْرَ شَهْرٍ فِی الْأَیَّامِ وَ السَّاعَاتِ» بهترین ایام و ساعات را با تو بودم. «السَّلَامُ عَلَیْکَ» خداحافظ! «مِنْ شَهْرٍ قَرُبَتْ فِیهِ الْآمَالُ» خداحافظ ای ماهی که آرزوها نزدیک به استجابت شد. «وَ نُشِرَتْ فِیهِ الْأَعْمَالُ» بسیاری از اعمال در ماه رمضان منتشر شد. حتی زمان شاه و الآن هم همینطور است. در ماه رمضان آمار فساد کم است. آمار جنایت کم است. مردم که مذهبی شدند خیلی از گناهان را نمی‌کنند. «السَّلَامُ عَلَیْکَ» هرجا می‌گوید: السلام علیک یعنی خداحافظ، سلام خداحافظی، «مِنْ قَرِینٍ جَلَّ قَدْرُهُ مَوْجُوداً» ای دوستی که، ای همنشینی که خیلی بزرگوار بودی. «وَ أَفْجَعَ فَقْدُهُ» حالا که می‌خواهی بروی و تمام شوی، من به جیب افتادم. «السَّلَامُ عَلَیْکَ» خداحافظ ای ماهی که «مِنْ أَلِیفٍ آنَسَ مُقْبِلًا فَسَرَّ» همنشینی بودی ماه رمضان، ای ماه رمضان خداحافظ! تو همنشینی بودی که من منتظرت بودم. خداحافظ ای ماهی که «رَقَّتْ فِیهِ الْقُلُوبُ» قلب من در تو نرم شد. «وَ قَلَّتْ فِیهِ الذُّنُوبُ» گناهان من در تو کم شد. «السَّلَامُ عَلَیْکَ مِنْ نَاصِرٍ أَعَانَ عَلَى الشَّیْطَانِ» خداحافظ ای ماهی که کمکم کردی در برابر شیطان،

«مَا أَکْثَرَ عُتَقَاءَ اللَّهِ فِیکَ» خداحافظ ای ماه! چقدر خدا افرادی را در تو بخشید. حدیث داریم اگر ماه رمضان تمام شود و بخشیده نشوی، این علامت این است که بدبخت هستی. ماه رمضان خیلی‌ها را بخشیدی. «وَ مَا أَسْعَدَ» چقدر افراد را سعادتمند کردی. «السَّلَامُ عَلَیْکَ مَا کَانَ أَمْحَاکَ لِلذُّنُوبِ» چقدر گناه‌ها بخاطر ماه رمضان محو شد. چقدر عیوب مستور شد. «السَّلَامُ عَلَیْکَ مَا کَانَ أَطْوَلَکَ عَلَى الْمُجْرِمِینَ» مجرمین می‌گفتند: کی می‌شود تمام شود؟ هی می‌گفتند: سه روز دیگر تمام می‌شود. پنج روز دیگر تمام می‌شود. «السلام علیک ما کان اَطوَلَک» خیلی بر مجرمین طولانی شدی. «وَ أَهْیَبَکَ فِی صُدُورِ الْمُؤْمِنِینَ» مؤمنین نسبت به تو هیبت و عظمت داشتند ولی مجرمین می‌گفتند: کی می‌شود تمام شوی؟

«السَّلَامُ عَلَیْکَ مِنْ شَهْرٍ لَا تُنَافِسُهُ الْأَیَّامُ» خداحافظ ای ماه رمضان که هیچ ماهی با تو نمی‌تواند رقابت کند. ده سطر جلو برویم.

خدایا توفیق دادی روزه گرفته شد، عبادت شد. کارهای کمی انجام دادم ولی تو کم مرا به زیاد خریدی. خدایا ماه رمضان دارد جدا می‌شود. من الآن پشیمان هستم. من صادقانه عذرخواهی می‌کنم. خدایا ممکن است ماه رمضان امسال چیزی از دستم در رفته باشد. عمرم بده سال دیگر ماه رمضان جبران کنم. این دعا به عقل ما نمی‌آید. ما می‌گوییم: خدایا رزق مرا زیاد کن. عروس خوبی، دامادخوبی، خانه خوبی، ماشین خوبی، امام سجاد ناله می‌کند، خداحافظی می‌کند، بعد می‌گوید: خدایا خیلی از خیرات ماه رمضان از دستم رفت. عمرم بده ماه رمضان دیگر جبران کنم. «وَ ابْلُغْ بِأَعْمَارِنَا مَا بَیْنَ أَیْدِینَا مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ الْمُقْبِلِ»

درخواست بخشش الهی در ماه رمضان

«اللَّهُمَّ وَ مَا أَلْمَمْنَا» خدایا در ماه رمضان خلاف‌هایی کردیم. «لَمَم» یعنی گناهانی کردیم، «أَوْ إِثْمٍ» گناه کردیم، «أَوْ وَاقَعْنَا فِیهِ مِنْ ذَنْبٍ، وَ اکْتَسَبْنَا فِیهِ مِنْ خَطِیئَةٍ» یا نسیان، یا عمدی. خدایا گناهانی که کردیم، هر رقمش هر نوع گناهی که کردیم تا ماه رمضان تمام نشده از ما ببخش. این خداحافظی است. از این معلوم می‌شود که یک مزه‌ای عبادت و مناجات دارد، ما آن مزه را نچشیدیم، این مهم است. هر چیزی مزه کند، الآن فوتبال برای ما مزه دارد. لذا چهار ساعت می‌نشینیم ببینیم چه کسی به چه کسی گل زد. اما مطلعه برای ما مزه ندارد. می‌گوییم: اردیبهشت مردم اردی جهنم ما! می‌گوییم: چرا اردی جهنم، می‌گوید: سه تا امتحان دارم. باید این کتاب را بخوانم. مطالعه برای ما لذیذ نیست. چند رقم بلوغ داریم، یک بلوغ داریم که بچه به تکلیف می‌رسد و بالغ می‌شود. یک بلوغ اقتصادی داریم که اگر پول دست طرف بدهیم، بتواند تجارت کند، کلاه سرش نگذارد. یک بلوغ سیاسی داریم که بتواند در مملکت مدیریت کند. یک بلوغ عرفانی هم داریم، بلوغ عرفانی، بلوغ عرفانی مهم است. انسان به جایی برسد که چه عرض کنم...

یک بلوغی هست، یک لذتی هست. در دعاها داریم «الهی اذقنی حلاوة مناجاتک» حالا آنچه مهم است این است که شما از ماه رمضان سوغاتی بردارید بیاورید. ببین چوب کبریت چیزی نیست، دو میلی‌متر گوگرد است، چند ثانیه روشن است و بعد هم خاموش می‌شود. هنر این است که چوب کبریت که روشن شد، وصل به گاز شود. گاز وصل به غذا شود. غذا وصل به انسان شود، انسان وصل به خدا شود. این چوب کبریت را خدا به ما کشیده است. ماه رمضان جرقه است ولی از این جرقه باید جریان درست کرد. اینکه ما مشهد حجابمان خوب باشد و از مشهد بیرون برویم، کنار بگذاریم. ما چند رقم ایمان داریم که خدا می‌گوید: این ایمان‌ها را قبول ندارم.

خطر ایمان همراه با گناه

ایمانی که همراه با گناه باشد. «الَّذِینَ آمَنُوا وَ لَمْ یَلْبِسُوا إِیمانَهُمْ بِظُلْمٍ» (انعام/82)    ایمان که دارید، گناه باید کم شود. ایمان همراه با گناه مقبول نیست. ایمان لحظه‌ای ارزش ندارد. «إِنَّ الَّذِینَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا» (فصلت/30) ایمان بیاور و استقامت کن. مهم است. ایمان بدون عمل صالح قبول نیست. ایمان دارد، قرآن بسیاری از موارد می‌گوید: «آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحات‏» (بقره/25) ایمان باید همراه عمل باشد. ایمان بی عمل قبول نیست. ایمان لحظه‌ای وقتی گیر می‌کند، می‌گوید: یا الله، یا الله! گیرش باز می‌شود فراموش می‌کند. «فَإِذا رَکِبُوا فِی‏ الْفُلْکِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ» (عنکبوت/65) وقتی سوار کشتی می‌شود، کشتی در موج می‌افتد، با اخلاص می‌گوید: یا الله! یا الله! «فَلَمَّا نَجَّاهُمْ» جفتک می‌زند «فَلَمَّا نَجَّاهُمْ الی البَرِّ إِذا هُمْ یُشْرِکُونَ» (عنکبوت/65)

ایمان منهای عمل، ایمان همراه با ظلم، ایمانی که وقتی گیج می‌شوم و مضطر می‌شوم، سال اول دانشگاه این دانشجو با حجاب به دانشگاه می‌رود. سال دوم، سال سوم، هرچه در دانشگاه می‌ماند بدتر می‌شود. این ماه رمضان چه دارد که امام سجاد می‌گوید: حیف که می‌روی. نیامده منتظرت بودم. نرفته غصه‌ات را می‌خورم. خلاف اگر کردم ببخش. عمرم بده سال دیگر جبران کنم. چقدر گناهان ما محو شد. قلب ما رقیق شد. اشک ما جاری شد. این دارد این رقمی با ماه رمضان این رقمی عمل می‌کند.

خدایا ماه رمضان تمام شد ولی هرچه من محروم شدم، 1- عمرم بده سال دیگر جبران کنم. ماه رمضان‌های بعد از مرگ من هم هرچه خیر برای خوب‌ها مقدر می‌کنی، همه آنها را برای ما هم مقدر کن. این دعاها آدم را تا کجا می‌برد. یک دعا داریم دعای عهد است. می‌گوید: خدایا، «عنی و عن والدی» من به امام زمان سلام می‌کنم از خودم و از والدینم و همه مؤمنین و مؤمنات، در شرق زمین، در غرب زمین، در قسمت کوهستانی، در قسمت کویری، که چه؟ «زنة عرش الله» وزن عرش خدا، «و مداد کلماته» اصلاً این چیزها به عقل ما نمی‌آید. این قرآن است که انسان را می‌برد. می‌خواهی خدا را بشناسی، به شتر نگاه کن. «أَ فَلا یَنْظُرُونَ‏ إِلَى‏ الْإِبِلِ کَیْفَ خُلِقَت‏» (غاشیه/17) نگاه کن به شتر خدا را بشناس. «وَ إِلَى السَّماءِ کَیْفَ رُفِعَتْ» (غاشیه/18) نگاه کن به آسمان خدا را بشناس. شتر و آسمان را کنار هم می‌گذارد. گاهی کهکشان‌ها را با ترازوی بقال کنار هم می‌گذارد. می‌گوید: نگاه کن به کهکشان‌ها، «وَ السَّماءَ رَفَعَها وَ وَضَعَ الْمِیزانَ» (الرحمن/7) توازن، توازن در کهکشان قرار داد بعد می‌گوید: شما هم که میوه فروش هستی باید وزن و ترازویت سالم باشد. «أَلَّا تَطْغَوْا فِی الْمِیزانِ» (الرحمن/8) ترازوی بقال را کنار توازن کهکشان می‌گذارد. شتر را کنار آسمان می‌گذارد. این دعاست که اینطور به ما رشد می‌دهد و نگاه ما را از دُور بین به دور بین، نگاه ما را از آخُر بین به آخَربین، انسان را رشد می‌دهد.

خدایا هرچه در این ماه رمضان به خوب‌ها دادی، به آبروی همان خوب‌ها همه آنها را به همه ما مرحمت بفرما. سال دیگر یا هستیم یا نیستیم. چانه نزنیم برای اینکه حتماً باشیم یا نباشیم. خدایا اگر زنده هستیم، زندگی با عزت و ایمان به ما بده. اگر مقدر کردی که حتماً برویم، قبل از مردن با ایمان و مغفرت ما را بمیران. کسانی که سال قبل بودند و الآن نیستند، همه را ببخش و بیامرز. همه دعاهای همه مسلمان‌ها را مستجاب بفرما. خدایا در آستانه عید هستیم به ما عیدی بده. همینطور که طاغوت ایران را شکستی، طاغوت سعودی و طاغوت‌های جهان را یکی پس از دیگری بشکن. همینطور که به ما یک رهبر عادل دادی، رهبر عادل جهان، امام زمان (ع) را به جهان عرضه کن.

«والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته»

منبع:فارس