گوشه اي از معجزات امام زمان(عج)

«هيچ معجزه اى از معجزات انبيا نيست مگر اين كه خداوند آن را به دست حضرت قائم (عج) براى اتمام حجّت، بر دشمنان ظاهر خواهد كرد».

کد خبر: ۹۳۳۶

يکشنبه - ۰۲ تير ۱۳۹۲ / 02 April 1392

عقیق: امام صادق(ع) مى فرمايد: «هيچ معجزه اى از معجزات انبيا نيست مگر اين كه خداوند آن را به دست حضرت قائم (عج) براى اتمام حجّت، بر دشمنان ظاهر خواهد كرد».

آيا امام زمان معجزه اي دارند؟

قبل از پاسخ به اين سؤال، لازم است كه اشاره اى هر چند مختصر، به معنا و تعريف معجزه داشته باشيم.

محقّق خويى، در تعريف معجزه مى نويسد: معجزه، در اصطلاح، اين است كه مدعى منصبى از مناصب الهى، براى اثبات صحت ادعايش، كارى را انجام دهد كه خارق قوانين طبيعى است و ديگران از انجام دادن آن عاجزند.(1)

چون خداوند، بعد از خاتم انبيا حضرت محمد(ص) امامان معصوم(ع) را مجريان شريعت و جانشينان طريقت آن حضرت و حجّت خويش در روى زمين قرار داده تا راه هدايت را بر مردم هموار كنند و از آن جا كه همواره در طول تاريخ، مدعيان دروغين نبوّت و امامت، واقعيّت را بر مردم مشتبه مى كردند و مردم را به گمراهى و ضلالت مى كشاندند، لازم است كه راهى براى شناخت امام و حجّت، قرار داده شود. اين راه و علامت، همان است كه در اصطلاح متكلمان، «معجزه» خوانده مى شود و در اصطلاح قرآن، «بيّنه» و «آيه»

جميع مسلمانان، به جواز كرامت اولياى خدا عقيده دارند چنان كه تفتازانى مى گويد: «جمهور مسلمانان، به جواز كرامت اولياى خدا معتقد هستند» پس انجام دادن معجزات و كرامات از سوى امامان معصوم(ع) و از جمله امام زمان(عج) كه حجت هاى خداوند بر روى زمين و وارثان زمين هستند، امر عجيبى نيست

ناميده مى شود. خداوند مى فرمايد:

«لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ وَ الْمِيزانَ لِيَقُومَ النّاسُ بِالْقِسْطِ…»(2)

ما، رسولان خود را با دلائل روشن (معجزه) فرستاديم و با آنان، كتاب و ميزان نازل كرديم تا مردم قيام به عدالت كنند.

در روايتى از امام صادق(ع) درباره ى علت اعطاى معجزه از سوى خداوند، سوال شد. حضرت، در جواب فرمودند: «معجزه، علامتى است از طرف خداوند كه آن را فقط به انبيا و رسل و امامان اعطا مى كند تا صدق آنان از دورغ دروغگو شناخته شود.». (3)

حال، با توجّه به اين كه جميع مسلمانان، به جواز كرامت اولياى خدا عقيده دارند چنان كه تفتازانى مى گويد: «جمهور مسلمانان، به جواز كرامت اولياى خدا معتقد هستند»(4) پس انجام دادن معجزات و كرامات از سوى امامان معصوم(ع) و از جمله امام زمان(عج) كه حجت هاى خداوند بر روى زمين و وارثان زمين هستند، امر عجيبى نيست. با مراجعه به كتاب هاى تاريخى و روايى و ورق زدن صفحات آن، مشاهده مى كنيم كه معجزات و كرامات فراوانى از سوى آنان به وقوع پيوسته است.

هنگامى كه امام مهدى(عج) از مادر تولّد شد، ايشان را به امام حسن عسكرى(ع) دادند. آن حضرت، وى را در آغوش گرفت و فرمود: «قران بخوان.». امام مهدى(عج) شروع به قرآن خواندن كرد

بعد از اين مقدمه بايد گفت، معجزات آن حضرت، دو دسته است:

الف) معجزاتى كه آن حضرت در دوران تولّد و كودكى و غيبت، انجام داده اند.

۱- تولّد بدون ظاهر شدن آثار حمل

از امام حسن عسكرى(ع) نقل شده كه به حكيمه دختر امام جواد(ع) فرمود: «امشب، به خانه ى ما بيا زيرا، امر مهمّى رخ خواهد داد.». حكيمه پرسيد: «چه اتفاقى؟». امام(ع) فرمود: «قائم آل محمد امشب به دنيا خواهد آمد.». حكيمه پرسيد: «از چه كسى؟». امام(ع) فرمود: «از نرجس.».

حكيمه مى گويد: «به نزد نرجس رفتم و به او، فرزند بزرگوارى را بشارت دادم، در حالى كه هيچ اثر حملى در او مشاهده نكردم.».(5)

چنين معجزه اى، در مورد حضرت موسى(ع) هم بيان شده است. در مادر او، يوكابد، هيچ آثار حملى ظاهر نبود(6)  و تا روزى كه موسى(ع) به دنيا آمد، كسى نفهميد كه او حامله است.

۲- قرآن خواندن در بدو تولّد

هنگامى كه امام مهدى (عج) از مادر تولّد شد، ايشان را به امام حسن عسكرى(ع) دادند. آن حضرت، وى را در آغوش گرفت و فرمود: «قران بخوان.». امام مهدى(عج) شروع به قرآن خواندن كرد. (7)

۳- شفاى مريض لاعلاج

محمّد بن يوسف نقل مى كند، به مرضى دچار شدم كه پزشكان از علاج آن نااميد شدند. نامه اى به حضرت امام مهدى(عج) نوشتم و از آن حضرت، طلب شفا كردم. ايشان در جواب نوشتند: «ألبسك الله العافيه خداوند، بر تو لباس عافيّت بپوشاند.». مدّتى نگذشت كه شفا پيدا كردم و وقتى پزشكان از اين ماجرا مطلع شدند، گفتند: «اين شفا و عافيت، به يقين، از جانب خداوند بوده است.».(8)

۴- طلا شدن سنگريزه

يكى از اهالى مدائن مى گويد: به همراه رفيقم، به حج مى رفتيم. در نزديكى موقف، فقيرى به سوى ما آمد. ما به او جواب ردّ داديم. سپس به سوى جوانى خوش سيما كه ردايى پوشيده بود رفت. او، سنگى از روى زمين برداشت و به فقير داد. شخص فقير، مدّت زيادى در حق او دعا مى كرد. در اين هنگام، آن جوان غائب شد. ما به نزد مرد فقير رفتيم و گفتيم: «واى بر تو! آيا براى گرفتن يك سنگ، اين قدر دعا مى كنى؟» كه ناگهان در دست او سنگى از طلا ديديم كه در حدود بيست مثقال مى شد. وقتى در مورد آن جوان از اهل مكّه و مدينه سوال كرديم، گفتند: «چنين شخصى از علويان است و هر سال با پاى پياده به حج مى آيد.».(9)

۵- خبر دادن از غيب

از پسر مهزيار نقل شده كه در سفرى با كشتى همراه پدرم بودم و مال زيادى به همراه او بود. پدرم، دچار بيمارى سختى شد و گفت: «من، در حال مردن هستم.». و در مورد آن اموال، وصيت كرد كه آن‌ها را به امام زمان (عج) بدهم. از اين وصيّت تعجّب كردم، ولى مطمئن بودم كه پدرم بيهوده سخن نمى گويد. با خود گفتم: «اگر امر برايم روشن شد، مانند دوران امام حسن عسكرى(ع) به وصيّت عمل مى كنم و الّا آن را صدقه مى دهم. ».

مدّتى در عراق بودم تا اين كه فرستاده اى از جانب امام زمان(عج) آمد و مشخصّات مال و محلّ مخفى كردن آن را گفت و حتّى بعضى از مشخّصاتى را كه خودم هم نمى دانستم، بيان كرد و من هم مال را به او دادم.(10)

ب) معجزاتى كه امام مهدى (عج) به هنگام ظهور انجام خواهد داد.

امام صادق(ع) مى فرمايد: «هيچ معجزه اى از معجزات انبيا نيست مگر اين كه خداوند آن را به دست حضرت قائم (عج) براى اتمام حجّت، بر دشمنان ظاهر خواهد كرد. ».(11)

بنابراين، معجزات آن حضرت به دوره ى قبل از غيبت و غيبت، ختم نمى شود و به هنگام ظهور نيز آن حضرت براى معرّفى حقانيّت خويش و اتمام حجّت بر دشمنان و منكران، معجزاتى را انجام خواهند داد.

پي نوشت‌ها:

1_(آلاء الرحمن فى تفسير القرآن، ص ۳، (به نقل از: إيضاح المراد فى شرح كشف المراد، ص ۳۴۵، ربانّى گلپايگانى).)

2_(الحديد: ۲۵.)

3_(بحارالأنوار، ج ۱۱، ص ۷۱.)

4_(الإلهيات من شرح المواقف، تحقيق على ربانى گلپايگانى، ص ۱۳۲. )

5_(مدينة المعاجز، سيدهاشم بحرانى، ج ۸، ص ۱۰ و ۲۶، مؤسسه ى معارف)

اسلامى، چاپ اوّل، ۱۴۱۶ هق. )

6_(قصص قرآن يا تاريخ انبياء، هاشم رسولى محلاتى، ج ۲، ص ۴۶، انتشارات)

علميه ى اسلاميه، چاپ پنجم، ۱۴۰۷ هق. )

7_(تبصرة الولى، سيدهاشم بحرانى، ج ۱۸. )

8_(بحارالأنوار، ج ۵۱، ص ۲۹۷؛ اصول كافى، ج ۱، ص ۵۱۹. )

9_(اصول كافى، ج ۱، ص ۳۳۲؛ مدينة المعاجز، ج ۸، ص ۷۱. )

10_( الغيبة، شيخ طوسى، ص ۲۸۲، مؤسسه ى معارف اسلامى، قم، چاپ اوّل، ۱۴۱۱)

11_(منتخب الأثر في الإمام الثاني عشر، لطف الله صافى، ص ۳۱۲، مكتبة الصدر، چاپ سوم. )

منبع: حج

211008