پیامبر اسلام(ص) و رحمت بر غیرمسلمانان

به راستی اگر بشر درسهای معلمی مانند پیامبر اسلام(ص) را به خوبی فرا می گرفت و بدان عمل می‌کرد آیا جهان چهره‌ای زیباتر نمی‌داشت؟

کد خبر: ۵۰۹۴۷

دوشنبه - ۰۳ اسفند ۱۳۹۴ / 03 December 1394

عقیق: رسول خدا(ص) هنگامی که ظهور کرد جهان در توحش و بی عدالتی بود. این مرد بزرگ با ارتباط وحیانی با خدا توانست درسهایی به بشر دهد تا انسان بتوان راه نجات را بیابد و خوشبختی را دریابد. او براستی رحمت خدا بر زمین بود.
رسول خدا (ص) معلم مهربانی و بزرگواری بود. او هرگز انتقام نگرفت و به هیچ کسی بدی نکرد و کسی را به دلیل اعتقادش مورد بازخواست قرار نداد. در سفر به شهرهای عراق و عربستان بسیار مورد توهین قرار گرفت. عده ای او را سنگ می زدند و او را توهین می کردند و او هرگز نفرین نکرد و پاسخ منفی نداد.

مرد بزرگ خدا برای رهایی از این فشارها تنها به خدا پناه برد و تنها از او یاری جست. عبدالله ابی یکی از کسانی بود که او را بسیار آزرد. درباره بدی هایی که او به پیامبر کرده داستانهای زیادی وجود دارد. او ظاهراً اسلام آورد ولی قلباً با اسلام انسی نداشت.

سوره منافقون و آیات بسیار دیگری که در مذمت منافقان نازل شده اشاره به رفتار و کردار او دارد. فرزندش، حباب، از پیامبر(ص) اجازه خواست تا اگر چاره‌ای جز کشتن او نیست خودش سر پدرش را نزد پیامبر بیاورد؛ ولی پیامبر نپذیرفت و از او خواست که همچنان با او نیکی و خوش‌رفتاری کند.

پس از مرگ وی، رسول خدا به درخواست حباب، پیراهن خود را به او داد تا بر عبدالله بپوشاند و بر پیکر وی نماز خواند؛ ولی به جای دعا، وی را نفرین کرد و آتش جهنم را برای او طلب نمود.

پس ار فتح مکه به دست مسلمانان او تمام کسانی که سبب مرگ عزیزانش شده بودند را با بزرگواری بخشید و مهربانی ورزید و همه را آزاده خطاب نمود. این مرد بزرگ در تمام عمر خود با سخاوتمندی و مهربانی با همه رفتار کرد و جز به بزرگی و مهربانی توصیه نمی نمود. او حتی از قاتل عمویش حمزه و هند که جگر او را خورده بود گذشت و این نهایت بزرگی این مرد بود.

در اسلام گزاره های زیادی برای اخلاق وجود دارد که مبین تأکید اسلام به شفقت و مهربانی است او حتی دشمنان بزرگ خود مانند ابوسفیان را نیز بخشید تا به انسانها درس آزادگی و مردانگی بدهد.

در قرآن در سوره فصلت آمده است : «وَلَا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَلَا السَّيِّئَةُ ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِي بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ عَدَاوَةٌ كَأَنَّهُ وَلِيٌّ حَمِيمٌ: و نيكى با بدى يكسان نيست [بدى را] آنچه خود بهتر است دفع كن آنگاه كسى كه ميان تو و ميان او دشمنى است گويى دوستى يكدل مى‏ گردد.

به راستی اگر بشر درسهای معلمی مانند او را به خوبی فرا می گرفت و بدان عمل می کرد آیا جهان چهره ای زیبا تر نمی داشت؟

نویسنده: م.عبدسلام، منبع: رلیجن اف اسلام

منبع:مهر