در آیینه روایت/

پیامبر نقاش کیست؟

از این رو بود که چون کتب دینی وی حاوی نگاره های متعددی بود وی را نقاش دانسته اند و او را پیامبر نقاش نامیده اند.

کد خبر: ۴۹۱۴۹

يکشنبه - ۲۴ اسفند ۱۳۹۳ / 24 December 1393

عقیق:مانی را پیامبر نقاش می خواندند و در اینکه آیا زرتشت پیامبر است یا نه اختلاف نظر وجود دارد.
مانی : مشهور است که مانی بن فاتک به سال 216 میلادی در قریه ای در ناحیه بابل زاده شد. پدرش پتگ نام داشت، او را از مردمان ناحیه همدان دانسته اند و گویند که مادرش مریم از خاندان اشراف بود.(1) وی پیام آور آئینی بود که سالیان کهن در ایران زمین و قسمتهایی از اروپا و از شرق تا چین گسترش پیدا کرده بود و از آئین وی با نام ماندایی(مانویت) یاد میشود.

بسیاری او را به اشتباه پیامبر دوم زرتشتیان میخوانند ، در حالی که او دارای مکتب جدا گانه ای بود . هرچند که او از بسیاری از عقاید و افکار زرتشت استفاده میکرد، مانی به خدای زرتشتیان یعنی اهورا مزدا اعتقاد داشت و همچنین دنیا را همچون زرتشتیان بر پایه نیکی(اهورا مزدا) و بد (انگره مینو)میدید. ولی باید بدانیم که او در برخی از موارد تفاوت های بسیاری با زرتشت و آئین مزدیسنا داشت و آیینش تلفیقی از این دو دین و مسیحیت و بودائیسم داشت. (2)
این آیین روزگاری از غرب چین تا اسپانیا پیروانی داشت ولی امروزه کاملا منقرض شده است.

در ایران مانی را نقاش(3) و صورتگر (4) خوانده و قهرمان داستانها و تشبیهات شاعرانه دانسته اند.

چرا پیامبر نقاش؟ اصولا مانی به حرفه نقاشی اشتغال نداشت و بیشتر داعیه طبابت داشت و خود را پزشک معرفی می کرد، ولی او مفاهیم ایدئولوژیک آئین خویش را به صورت پرده های نقاشی به تصویر می کشید تا از این طریق درک آن برای تمام عوام ممکن باشد مشهور ترین کتاب مانی آردهنگ که در فارسی ارتنگ و ارژنگ(5)خوانده می شود، سراسر تصویری است.

مانی تمام اساطیر مانوی، داستان آفرینش و اصول اعتقادی آیین خود را در این کتاب به تصویر کشیده است. از این رو بود که چون کتب دینی وی حاوی نگاره های متعددی بود وی را نقاش دانسته اند و او را پیامبر نقاش نامیده اند.

پی نوشت:
1- بهار، مهرداد، ادیان آسیایی، چاپ دوم تابستان 1375، نشر چشمه،ص82 .
2-همان، صص 93-90 .
3- تقی زاده، سید حسن، مانی شناسی، چاپ: 1383، نشر چشمه، ص275 .
4-اسماعیل پور، ابوالقاسم، اسطوره های آفرینش در آیین مانی، چاپ اول:1375، انتشارات فکر روز، ص15.
5- بهار، مهرداد، ادیان آسیایی، صص94-92 .
منبع:روضه