بازخوانی نظرات رهبر معظم انقلاب درباره شخصیت و زندگی پیامبر اسلام

بزرگترین عید بشریت در طول تاریخ

همه‌ى قريش و همه‌ى عربى كه او را ميشناختند، به او لقب «امين» دادند. انصاف او نسبت به افراد و نگاه عادلانه‌ى او نسبت به افراد جورى است كه وقتى ميخواهند حجرالاسود را به جاى خود نصب كنند، و طوائف عرب، قبائل عرب با هم مناقشه دارند، نزاع دارند، او را به عنوان حَكم قرار ميدهند؛

کد خبر: ۴۷۸۲

دوشنبه - ۰۹ بهمن ۱۳۹۱ / 09 November 1391

عقیق: به مناسب فرا رسیدن میلاد پیامبر نور و رحمت محمد مصطفی(ص) "عقیق" به بازخوانی بیانات رهبر معظم انقلاب درباره حیات نورانی پیامبر اعظم پرداخته است:

هدیه به بشریت

ما مسلمانها براى اينكه راه هدايت را پيدا كنيم، كافى است شخصيت پيغمبر را بشناسيم. عقيده‌ى ما البته اين است كه همه‌ى بشريت از وجود پيغمبر بايد استفاده كنند و مي كنند، اما اولى‌ به استفاده، ما امت اسلامى هستيم. اين موجود عظيم، داراى خُلُق عظيم، اين شخصيتى كه خداى متعال او را براى بزرگترين رسالت دوران تاريخ بشر تربيت كرد كه امام صادق (عليه‌السّلام) فرمود: «انّ اللَّه عزّ و جلّ ادّب نبيّه فاحسن ادبه فلمّا اكمل له الادب قال انّك لعلى خلق عظيم ثمّ فوّض اليه امر الدّين و العباد ليسوس عباده»؛ خداى متعال اين شخصيت عظيم را پروريد، تربيت كرد، رشد داد، همه‌ى لوازم يك كار عظيم تاريخى را در اين وجود مطهر و مقدس فراهم كرد، بعد اين بار سنگين را بر دوش او گذاشت؛
اين بار سنگين رسالت تاريخى را. لذا امروز كه روز هفده ربيع‌الاول است، روز ولادت نبى مكرم است، شايد بتوان گفت بزرگترين عيد بشريت در طول تاريخ انسانى است كه يك چنين انسان عظيمى را خداى متعال هديه كرد به بشر، به تاريخ بشر؛ و اين بزرگوار هم به لوازم اين كار قيام كرد.

***

درس هایی که باید بگیریم

اين زندگى نبى مكرم است، آن دوران كودكى‌اش است، آن دوران جوانى‌اش است، قبل از بعثت. امانت او به جورى است كه همه‌ى قريش و همه‌ى عربى كه او را ميشناختند، به او لقب «امين» دادند. انصاف او نسبت به افراد و نگاه عادلانه‌ى او نسبت به افراد جورى است كه وقتى ميخواهند حجرالاسود را به جاى خود نصب كنند، و طوائف عرب، قبائل عرب با هم مناقشه دارند، نزاع دارند، او را به عنوان حَكم قرار ميدهند؛

در حالى كه يك جوانى است. اين نشان‌دهنده‌ى نگاه منصفانه‌ى او به همه است كه همه اين را ميدانستند. او را صادق ميدانستند، او را امين ميدانستند. اين دوران جوانى‌اش است. بعد هم دوران بعثت؛ آن از خودگذشتگى، آن مجاهدت، آن ايستادگى. همه‌ى بشرِ آن روز كه با او مواجه بودند و در مقابل او بودند، نقطه‌ى مقابل او حركت ميكردند و ضديت با او ميكردند. اين همه فشار، اين سيزده سالِ مكه، چه سالهاى سختى بود؛ پيغمبر ايستاد و ايستادن او مسلمانهاى مقاوم و مستحكمى به وجود آورد كه هيچ فشارى روى آنها اثر نميكرد. اينها درس است براى ما.

***

از درک او عاجزیم

بزرگداشت اين روزها براى تذكر ماست؛ تذكر به عظمت مولود اين روز، كه حقيقتاً فهم و ادراك بشرى كوچك تر از آن است كه بتواند آن حقيقت عظيم و آن روح والا و بزرگ را، با آن نورانيت، بدرستى درك كند. آنچه بر زبان امثال ما جارى مى‌شود، مربوط به همين جنبه‌هاى ظواهر قضيه است كه:

فاق النبيّيّن فى خَلق و فى خُلق‌

و لم يدانوه فى علم و لا كرم‌

و كلّهم من رسول اللَّه ملتمس‌

غرفا من البحر او رشفا من الديم‌

اين چيزهايى است كه عقل بشر و ادراك بشرى مى‌تواند در وجود نبى اعظم از دور مشاهده كند و در بركات احكام و قوانين و كلمات آن بزرگواران خود راغوطه‌ور سازد.

***

محتاج اوییم

ما امروز به عنوان مسلمان و به عنوان انسان، محتاج پيامبريم؛ حتّى به عنوان مردمانى از نوع بشر. چون پيغمبر اكرم رحمةً للعالمين بود؛ نه فقط رحمةً للمسلمين. همه‌ى بشريت مرهون بركات و رحمت پيامبر اعظم‌اند. آنچه كه به عنوان رسالت الهى، آن بزرگوار به بشريت عطا كرده است - كه جامع همه‌ى مهامّ و كليات آن، «قرآن كريم» است - امروز در اختيار ماست و مى‌توانيم از آن بهره ببریم.

***

برترین موجود بشر

درباره وجود مقدّس نبّى اكرم، اوّلاً بايد بگوييم كه معرفتِ آن بزرگوار بالنّورانيّه براى امثال ما ميسّر نيست. حقيقت آن وجودِ معظّم و مكرّم و آن برترين موجود بشرى در همه تاريخ و عزيزترين موجود در عرصه وجود، از ابعاد مادّى فراتر است. از آنچه انسانها با عقل و تجربه و حواسِ‌ خود، از نبوغ ها و خردمندي ها و دانشمندي ها و تجربه‌ها مى‌يابند و شخصيّتى را به مقام بالا و مكان رفيعى مى‌نشانند؛ يكى را فروتر از او، و باز يكى را فروتر از او، اين وجود عزيز، از اين سلسله مراتب بالاتر است.

اگر هيچ روايتى، هيچ آيه‌اى و هيچ اثر شرعى‌اى هم وجود نمى‌داشت، انسان مى‌توانست به دلايل و اَمارات بفهمد. اين معنا، معناى بسيار رفيعى است. كسانى كه اهل اين معانى هستند، مى‌توانند سنجى از آن نورانيّت را درك كنند. ما با همين حواسِ‌ ظاهرى و با محدوديّت خودمان، آن وجود عزيز و عظيم را مى‌بينيم و مى‌شناسيم و حس مى‌كنيم.