خداوند قوه عقل را از این افراد می گیرد!؟

مشورت و نظر خواهی از دیگران یکی از عوامل مهم و مسایل حیاتی در تصمیم گیری و ارزنده ترین دستورهای شریعت جهت سلامت جامعه و نیل به اهداف والای انسانی است.

کد خبر: ۴۴۱۱۲

جمعه - ۰۵ دی ۱۳۹۳ / 05 October 1393

عقیق: در متون اسلامی، مشورت از اهمیت بالا و جایگاه ویژه ای برخوردار است تا آنجا که در قرآن کریم یک سوره تحت عنوان "شوری" وجود دارد و در آیاتی نیز مساله مشاوره مطرح و به انجام آن دستور داده شده است. علاوه بر این مشورت در گفتار ائمه اطهار(ع) نیز دارای جایگاه ویژه ای می باشد و برای آن آثار فراوانی ذکر شده است؛ چنانچه در این باره امام حسن(ع) فرموده اند: ما تَشاوَرَ قَومٌ إِلاّ هُدوا إِلى رُشدِهِم؛ هيچ ملّتى با هم مشورت نكردند مگر آن كه راه درست خود را پيدا كردند و نیز این امام همام بیان داشته اند: ما تَشاوَرَ قَومٌ إلاّ هُدُوا إلى رُشدِهِم؛ هيچ قومى با يكديگر مشورت نكردند مگر آن كه به راه پيشرفت خود رهنمون شدند و همچنین امیرالمومنین على(ع) می فرمایند: هر كس خود رأى شد هلاك مى شود و هر كس با افراد صاحب نظر مشورت كند در عقل آنان شريك مى شود.
علاوه بر این از حضرت محمد (ص) روایت شده است که ایشان در باب فرد مناسب جهت مشورت بیان داشته اند: مشورت كردن با عاقِل خيرخواه مايه هدايت و ميمنت است و توفيقى است از جانب خداوند، پس هرگاه خيرخواه عاقل تو را راهنمايى كرد، مبادا مخالفت كنى كه موجب نابودى مى شود؛ و در جایی دیگر می فرمایند: اى على؛ با ترسو مشورت مكن، زيرا او راه بيرون آمدن از مشكل را بر تو تنگ مى كند و با بخيل مشورت مكن، زيرا او تو را از هدفت باز مى دارد و با حريص مشورت مكن، زيرا او حريص بودن را در نظرت زيبا جلوه مى دهد؛ و همچنین در روایتی دیگر از ایشان نقل شده است: هر كس برادر مؤمنش با او مشورت كند و او صادقانه راهنمائيش نكند، خداوند عقلش را از او بگيرد.
همچنین امام على (ع) در باب چگونگی مشورت در کلامی گرانسنگ فرموده اند: هرگاه به مشورت نيازمند شدى، نخست به جوانان مراجعه نما، زيرا آنان ذهنى تيزتر و حدسى سريع تر دارند. سپس (نتيجه) آن را به نظر ميان سالان و پيران برسان تا پيگيرى نموده، عاقبت آن را بسنجند و راه بهتر را انتخاب كنند، چرا كه تجربه آنان بيشتر است.

پی نوشت ها:
1-نهج البلاغه(صبحی صالح): 500.
2-برقی، محاسن ج2: 602.
3-شیخ صدوق، علل الشرايع، ج2: 559.
4-شیخ حر عاملی، وسایل الشیعه ج17: 208.
5-ابن شعبه، تحف العقول: 233.
6-ابن ابى الحديد، شرح نهج البلاغه ج 20: 337.
منبع:قدس
211008