برکات سکونت در سایه عرش خدا

حضور مومنان در مسجد برخاسته از عشق و علاقه قلبی آنان به خانه خدا است، به سخنی دیگر کسی که به مسجد رفت و آمد می کند، به یک نیاز فطری و طبیعی خود پاسخ گفته است.

کد خبر: ۴۲۶۳۹

يکشنبه - ۲۳ آذر ۱۳۹۳ / 23 September 1393

عقیق: همه ما سختی ها و تنگناهای قیامت و روز حساب را شنیده ایم، روزی که همگان خود را به لطف و کرم پروردگار نیازمند می بینند و کمترین عنایت و توجه او را به جان و دل می خرند. راستی در آن عرصه سخت، ماوی گزیدن در سایه عرش و بارگاه خداوند چه لذتی دارد ؟ آیا سعادتی برتر از آن به اندیشه ما خطور می کند؟

بر پایه حدیثی از امیر المومنین(ع) این سعادت والا از آن کسانی است که در دل شبها و آنگاه که بسیاری از چشمها در خواب است ، وضوی خویش را نیکو انجام می دهند و برای بجا آوردن نماز به مسجد می شتابند.

در حدیثی دیگر از امام سجاد (ع) آمده است:

« قَالَ مُوسَى بْنُ عِمْرَانَ ع يَا رَبِّ مَنْ أَهْلُكَ الَّذِينَ تُظِلُّهُمْ فِي ظِلِّ عَرْشِكَ يَوْمَ لَا ظِلَّ إِلَّا ظِلُّكَ قَالَ فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَيْهِ الطَّاهِرَةُ قُلُوبُهُمْ وَ التَّرِبَةُ أَيْدِيهِمْ الَّذِينَ يَذْكُرُونَ جَلَالِي إِذَا ذَكَرُوا رَبَّهُمْ الَّذِينَ يَكْتَفُونَ بِطَاعَتِي كَمَا يَكْتَفِي الصَّبِيُّ الصَّغِيرُ بِاللَّبَنِ الَّذِينَ يَأْوُونَ إِلَى مَسَاجِدِي كَمَا تَأْوِي النُّسُورُ إِلَى أَوْكَارِهَا وَ الَّذِينَ يَغْضَبُونَ لِمَحَارِمِي إِذَا اسْتُحِلَّتْ مِثْلَ النَّمِرِ إِذَا حَرِد » حضرت موسى بن عمران عليه السّلام گفت: بار خدايا آنهائى كه روز قيامت در سايه عرش تو قرار مى‏گيرند و در آن روزى كه سايبانى جز سايبان تو نيست چه افرادى هستند. خداوند متعال فرمود: كسانى كه دلشان پاك باشد، آنها كه فقير و ضعيف هستند و مورد توجه نيستند، كسانى كه هر گاه ياد خدا كنند او را به عظمت ذكر مى‏كنند، آنهائى كه به طاعت بسنده مى‏نمايند همان گونه كه كودك به شير مادر بسنده مى‏ كند. كسانى كه به مسجدها مى ‏روند و در آنجا مكان مى‏ گيرند همان گونه كه عقاب‏ها به آشيانه ‏هاى خود پناه مى‏ برند، آنهائى كه در هنگام ديدن محرمات به خشم مى‏ آيند در آن هنگام كه مشاهده مى ‏كنند مردم آنها را حلال كرده‏اند مانند پلنگ كه خشمگين مى‏ گردد و حمله مى‏ كند.

در این حدیث ، رفت و آمد مومنان به مسجد به کوچ کردن پرندگان به آشیانه های خود تشبیه شده است . این تشبیه گویای آن است که حضور مومنان در مسجد برخاسته از عشق و علاقه قلبی آنان به مسجد است . به سخنی دیگر کسی که به مسجد رفت و آمد می کند ، به یک نیاز فطری و طبیعی خود پاسخ گفته است.

برگرفته از کتاب کوی دوست رحیم نوبهار

منبع:شبستان