نقش معجزه وارمجالس حسینی درپیشرفت اسلام

حضرت آیت ا... صافی گلپایگانی - یكی از نتایج شهادت سید الشهداء(ع) كه همواره مورد استفاده عموم و وسایل تعلیم و تربیت و هدایت جامعه به اخلاق فاضله است، ...

کد خبر: ۴۰۶۶۳

سه‌شنبه - ۱۳ آبان ۱۳۹۳ / 13 August 1393

عقیق:برنامه‎هایی است كه به عنوان عزاداری و سوگواری و ذكر مصایب آن حضرت در طول سال اجرا می‎شود.

كتر رینو (جوزف) مستشرق معروف فرانسوی در كتاب خود «اسلام و مسلمانان» كه به عربی ترجمه شده (الاسلام والمسلمون) شرح مبسوط و عمیقی پیرامون فلسفه عزاداری سید الشهداء(ع) و روضه خوانی و هیأتهای عزا نگاشته و به فواید این مراسم از جنبه سیاست و اخلاق و تربیت و كمالیات و مركزیتی كه ایران در جامعه شیعه دارد، اشاره كرده و پیشرفت و بقای مذهب شیعه را بخصوص در بعضی نقاط مانند هند، مربوط به سوگواری سید الشهداء(ع) دانسته و اظهار نظر كرده كه با حفظ این مراسم، جمعیت و شوكت و ترقّی شیعه در آینده بیشتر خواهد شد.

این شرق شناس ضمن اشاره به اوقاف و وجوه بسیاری كه شیعه در راه برگزاری عزاداری حسینی صرف می‎نماید، می‎گوید: «مذاهب دیگر به قدر شیعه در راه تبلیغ و دعوت به دین، بذل مال نمی‎كنند و مصارفی كه شیعه دارد، شاید سه برابر مصارفی باشد كه سایر فرق اسلام در این راه دارند، و اگر یك نفر شیعه در دورترین نقاط هم باشد، به تنهایی این مراسم را از تشكیل مجلس روضه و انفاق به فقرا و اطعام و غیره اجرا می‎كند و در حقیقت به دعوت و تبلیغ می‎پردازد».

«منبر و وعظ، خطابه و سخنرانی، در تربیت خطبا و وعاظ و گویندگان توانا و پرورش اخلاق عوام و آشنا كردن به علوم معارف، موقعیت خاصی دارد. تمام مسایل در منابر مطرح و مورد بحث واقع می‎شود، به نوعی كه عوام شیعه از سایر فرق به عقاید و مذهب خود آشناترند و اگر در اقطار عالم نظر كنیم، در هیچ جامعه‎ای مانند شیعه زمینه ترقّی علمی و صناعی و اقتصادی نیست و شیعه پیشرفته‎ترین فرق، و آمادگی آنها برای كسب علوم و صنایع جدیده بیشتر است، چنانچه شمار كارگر شیعه به نسبت جمعیت زیادتر است. شیعه دین خود را با زور شمشیر پیش نبرده، بلكه با نیروی تبلیغ و دعوت پیشرفت كرد و اهتمام آنها به برگزاری مراسم سوگواری موجب شده تقریباً دو سوم مسلمانان و بلكه جماعاتی از هنود و مجوس و سایر مذاهب نیز با آنها در عزای حسین شركت كنند. روی این اسباب ممكن است بگوییم جمعیت شیعه در آینده از سایر فرق بیشتر شود، شیعه به وسیله این مجالس و مراسم كه دیگران هم در آن شركت می‎جویند، توانسته است در ملل و اهل مذاهب دیگر نفوذ كند و اصول مذهب خود را به دیگران تبلیغ نماید و این همان اثری است كه سیاستمداران غربی برای پیشرفت دین مسیح با صرف پولهای بسیار، آرزو می‎كنند»

سپس درباره هیأتها و پرچمها و نشانه‌های عزا و فواید آن شرحی می‎نگارد و تأثیر این شعائر را در اتحاد و زیادتی شوكت و استقلال و اتحاد متذكّر شده و می‎گوید: «از اموری طبیعی و فطری كه مؤید شیعه است اینكه هركس به طبع و فطرت خود طرفدار مظلوم است و مایل است مظلوم را یاری كند».

این نویسندگان و مؤلّفان اروپایی هستند كه در كتابهایشان تفصیل شهادت حسین(ع) و اصحابش را می‎نویسند و مظلومیت آن حضرت و اصحابش و ستمگری و بی رحمی كشندگان آنها را تصدیق می‎كنند و نام كشندگان حسین را نمی‎برند مگر با نفرت؛ هیچ چیز نمی‎تواند در جلو این امور فطری و ادراك وجدانی بشر بایستد و مانع از پیشرفت مذهب شیعه شود.

البته شاید كسانی باشند كه اهتمام شیعه را به برگزاری این مراسم و صرف میلیونها اموال را همه ساله بی‎فایده و اسراف بشمارند؛ ولی اگر فواید معنوی این مراسم و تأثیر آن را در تربیت جامعه و تهذیب اخلاق در نظر بگیرند، تصدیق می‎كنند كه این برنامه‎ها از بهترین وسایل اصلاح و مكتب های تربیت است.

این مراسم، احیای امر اهل بیت(ع) و رمز عالی بقای مذهب تشیع و بلكه اسلام است. اگر هزاران میلیون اموال و موقوفات برای ترویج تعلیمات اخلاقی و اجتماعی قرار دهند كه كلاس هایش در تمام دوران سال برقرار باشد، این قدر پایدار نمانده و مورد حسن استقبال عموم واقع نمی‎شود.

ولی حسین(ع) با سرمایه اخلاق و نیت پاك و فداكاری در راه حق، مدرسه‎ای باز كرد كه بیش از سیزده قرن است، كلاسها و شعبه‎های آن همه ساله روز افزون و در همه جا تشكیل و نشریات و مطبوعات و شعب سخنرانی آن همواره رو به ازدیاد بوده و زن و مرد، در این كلاسها شركت نموده و درس حقیقت و فداكاری می‎آموزند.

خواندن و شنیدن تاریخ فداكاری و نهضت حسین(ع) و یاران آن حضرت، ایمان را راسخ، اخلاق را نیك و پسندیده، و همّت‎ها را بلند می‎سازد.

این برنامه‎ها كه همه ساله در مساجد، حسینیه‎ها و خانه‎ها اجرا می‎شود؛ مبارزه با بیدادگری و كفر و شرك و اعلام پیروزی از هدف حسین(ع) است.

برای ترغیب مردم به فضایل اخلاقی و آزادمنشی یك راه مؤثّر این است كه نمونه‎های عملی به مردم نشان داده شود و تاریخ زندگی افراد ممتاز و نخبه جهان را، برای آنها بگویند.

حكایت و نقل تاریخ چه كسی از تاریخ زندگی حسین(ع)، آموزنده‎تر و سودمندتر است؟

مجالس ذكر مصیبت آن حضرت بهترین مجالس تبلیغی و دعوت به اسلام است. در این مجالس، معارف قرآن، اصول و فروع دین، تفسیر و حدیث، تاریخ و سیره پیغمبر و ائمه ‎علیهم السّلام و صحابه، مواعظ، نصایح و راهنمایی های اخلاقی و اجتماعی و آیین زندگی از خانه‎داری تا كشورداری، به مردم آموخته می‎شود و جاذبه نام حسین(ع) مردم را ساده و بی‎ریا در این مجالس تعلیم و هدایت و تربیت حاضر می‎سازد.

به طور یقین هیچ وسیله دیگری نمی‎تواند این منظور را تأمین كند، نام حسین(ع) مانند مغناطیس همه را جذب می‎كند و محبوبیت شگفت آور او طوری است كه همه می‎خواهند با او ارتباط داشته و در شمار دوستانش محسوب و در مصیبتش قطره اشكی بریزند.

این كم نیست كه اگر بخواهیم از مردم برای مصارف خیریه اعانه و كمك بگیریم به دشواری مبلغ، مختصری می‎دهند، ولی خودشان به نام حسین(ع) اموال بسیار انفاق می‎كنند و به اهل استحقاق می‎رسانند.

عجب وسیله بزرگی برای اصلاحات و ترقّی و پیشرفت مملكت و هدایت نسل جوان و راهنمایی زن و مرد در دست ما قرار گرفته و از آن به طور شایسته استفاده نمی‎كنیم.

برای راهنمایی و تربیت و ترقّی سطح فكر جامعه و اندرزهای اخلاقی و اجتماعی چه سازمانی می‎توانیم تشكیل بدهیم كه عموم از آن آزادانه استقبال كنند، بهتر از سازمان عزاداری حسین(ع)؟!

مردمی كه حسین دارند و برای حسین به سر و سینه می‎زنند و گریه می‎كنند، باید در آزادی و عدالت اجتماعی نمونه باشند.

مردمی كه از پیشوای آنها این جمله جاوید و گرانبهای «لا اَرَی الْمَوْتَ اِلّا سَعادَهً وَلاَ الْحَیاهَ مَعَ الظّالِمینِ اِلّا بَرَما» در صفحات تاریخ به یادگار مانده است، نباید پشتیبان ظالم و یار ستمگر باشند.

مردمی كه یزید را لعن می‎كنند و یكی از مطاعن او را ارتباط و سازش با كفار و خیانت به كشور اسلام می‎شمارند، باید خود از این روش زشت بركنار باشند.

در زمان ما در شعب مهمّ تبلیغی، شعبه‎ای مهم‎تر از همین مجالس روضه و تعزیه حضرت حسین ‎علیه السّلام‎ نیست، اگر از آن استفاده كنیم، فواید و نتایج آن برای تربیت و دعوت به فضایل انسانی بسیار و بی‎اندازه است.

در دوره سال این كلاسهای اخلاق و دین و علم، همواره مفتوح است و در ماه محرّم و صفر شمار آن افزایش می‎یابد به طوری كه كمتر كسی است كه در این كلاسها شركت نكند، بویژه در زمان ما با استفاده از وسایل تبلیغی جدید بهتر می‎توان از این وسیله هدایت بهره برداری كرد.

به نظر ما در ایران، افغانستان، پاكستان، هند، عراق، سوریه، لبنان و احسا و قطیف و بحرین و قطر، یمن و مصر و نقاط دیگر كه عزاداری حسین(ع) متداول است، از سایر تأسیسات عام المنفعه و مؤسساتی كه برای خیر و صلاح جامعه و عالم كردن مردم به معنای واقعی تأسیس می‎شود، مانند تشكیلات حسین(ع) نمی‎توان استفاده كرد.

باز هم تكرار می‎كنم: انصاف این است كه ما از این خوان گسترده آن طور كه باید، منتفع نمی‎شویم. یكی از عوامل مهم پیشرفت مذهب تشیع و اسلام در هند به تصدیق اهل اطلاع، مجالس عزاداری حسین(ع) است كه ملل مختلف را تحت تأثیر حقیقت و روحانیت آن حضرت قرار داده و به گفته «ماربین» تا چندی پیش جمعیت شیعه در هند انگشت شمار بود ولی اكنون از بركات عزاداری حسین(ع) یكی از جمعیتهای قابل توجّه هند به شمار می‎روند.

پس باید بگوییم حسین(ع) همان طور كه فداكاری و شهادتش سبب نجات اسلام شد، مجالس روضه و ذكر مصایبش نیز موجب بقای دین و هدایت جامعه بوده و هست.

منبع:قدس

211008