پاداشی که به بیمار می دهند

بنا به روایات رسیده، یکی از آثار منحصر به فرد بیماری در فرد مبتلا به آن، پاک شدن بیمار از گناهان می باشد، چنانچه این امر در گفتار حضرت محمد (صلى الله علیه و آله) فراوان دیده می شود، به نحوی که ایشان می فرمایند:

کد خبر: ۳۶۸۵۶

سه‌شنبه - ۱۸ شهريور ۱۳۹۳ / 18 June 1393

عقیق:ما مِن مُؤمِنٍ یَمرَضُ مَرَضاً یُحرِضُهُ المَرَضُ إلاّ غُفِرَ لَهُ؛ هیچ مؤمنى به بیمارى اى جانکاه مبتلا نمى شود، مگر آن که گناهش بخشوده مى گردد، و نیز بیان میدارند: انسان مؤمن، چون بیمارى به وى برسد و خداوند، او را عافیت دهد، این بیمارى کفّاره گناهان گذشته او و مایه اندرز براى آینده اوست و در جایی دیگر می فرمایند: بنده چون بیمار شود، خداوند به فرشتگان خویش چنین وحى کند: اى فرشتگانم؛ من بنده ام را به بندى از بندهاى خویش گرفتار ساخته ام. اینک اگر جانش را بستانم، او را مى آمرزم و اگر او را عافیت بخشم، در حالى از بستر بر مى خیزد که هیچ گناهى ندارد.
همچنین پیامبر (خدا صلى الله علیه و آله) در باب حال و روز فرد بیمار به امیر المومنین علی (علیه السلام) بیان میدارند: یا عَلِیُّ ، أنینُ المُؤمِنِ تَسبیحٌ ، وصِیاحُهُ تَهلیلٌ ، ونَومُهُ عَلَى الفِراشِ عِبادَةٌ ، وتَقَلُّبُهُ مِن جَنبٍ إلى جَنبٍ جِهادٌ فی سَبیلِ اللّه ِ، فَإِن عوفِیَ مَشى فِی النّاسِ وما عَلَیهِ مِن ذَنبٍ؛ اى على! ناله مؤمن [در هنگام بیمارى] «سبحان اللّه » گفتن است، فریادش «لااله الااللّه » گفتن، خفتنش بر بستر، عبادت است و از پهلو به پهلو چرخیدنش، جهاد در راه خداست؛ و اگر بهبود یابد، در حالى در میان مردم راه مى رود که هیچ گناهى بر او نیست.

علاوه بر این از حضرت محمد (صلى الله علیه و آله) روایت شده است که ایشان فرموده اند: گاه بنده بیمار مى گردد. پس دلش نازک مى شود و برخى از گناهانى را که از او سر زده است به یاد مى آورد و قطره اشکى، هر چند کوچک، از دیدگانش سرازیر مى شود و آن گاه، خداوند عز و جل او را از گناهانش پاک مى سازد. پس اگر او را از این بستر بیمارى برخیزانَد، او را پاک شده [از گناه] بر مى خیزانَد، و اگر جانش را بستاند، پاکیزه شده [از گناه] مى ستاند.

پی نوشت ها:
1- دیلمی همدانی. الفردوس، ج 4: 27.
2-سجستانی أزدی. سنن أبی داوود، ج 3 : 182.
3- الحاکم نیسابوری. المستدرک على الصحیحین، ج4: 348.
4- شیخ صدوق. من لایحضره الفقیه، ج4: 364.
6- محمّدى رى شهرى. دانشنامه احادیث پزشکی، ج1: 141، 143.

منبع:قدس

211008