حاج علی انسانی؛

شهیدرجبی جوازشهادتش راازامام رضاگرفت

حاج علی انسانی با بیان اینکه شهید غلامعلی رجبی، شاعری باورمند و مخلص به خاندان اهل بیت(ع) بود، گفت: او مزد اخلاصش به اهل بیت(ع) را را از امام رضا(ع) گرفت. شهادت مزدی بود که خداوند ورای همه مزدهای معمول برای او در نظر گرفت.

کد خبر: ۳۵۶۹۷

دوشنبه - ۰۳ شهريور ۱۳۹۳ / 03 June 1393

عقیق: حاج علی انسانی، شاعر اهل بیت(ع)، در گفت‌وگو با تسنیم، با اشاره به شخصیت شهید غلامعلی رجبی(جندقی)، از شاعران و مداحان شهید اهل بیت(ع)، گفت: خاطرم هست سال 67 در حرم امام رضا(ع) بودم که یکی از دوستان گفت غلامعلی رجبی به مشهد آمده و در هیئت دیوانگان است. به هیئت رفتم، اما دیدم او در حال و هوای خاصی است. در گوشه‌ای نشسته و تنها به حرم نگاه می‌کند. احساس کردم که شهید رجبی در آن زمان، حال خاصی دارد و اصلاً متوجه اطرافش نیست. به دوستان گفتم که با او کاری نداشته باشید، او از خدا حاجت خاصی می‌خواهد و در فضای این دنیا نیست. دو روز پس از آن دیدار، ایشان به شهادت رسید. به نظرم او در همان زمان که تنها توجهش به حرم بود، از خدا شهادت می‌خواست و این جواز را امام رضا(ع) به ایشان داد.

وی ادامه داد: شهید رجبی در خانواده‌ای مذهبی و متدین به دنیا آمده بود. پدر بزرگوارش در هیئت دیوانگان وعظ می‌گفتند. فردی مخلص، متدین و باورمدار بود که در صحبت‌هایش شور و حال خاصی جاری بود. شهید رجبی فرزند چنین پدری بود که خدا به واسطه علاقه و اخلاصش به خاندان اهل بیت(ع)، مزد دیگری، ورای مزدهای معمول، برای او در نظر گرفت و آن هم شهادت وی بود.

انسانی به سروده‌های شهید رجبی اشاره کرد و افزود: شهید رجبی علاوه بر اینکه مداح اهل بیت(ع) بودند، شاعر ولایی هم بودند. از او سروده‌های متعددی به یادگار مانده که در هر یک از آنها شور و حال خاصی جاری است. هر چند سروده‌های او در نگاه اول از نظر ادبی بالا نیست، اما محتوای اشعار او دل هر شنونده را به سمت خاندان حضرت رسول(ص) سوق می‌داد. شعرهای او باورمدار بود. صمیمیت خاصی در اشعار او باقی بود که در کمتر اشعاری می‌توان سراغ آن را گرفت. اشعارش از دل برمی‌خاست و لاجرم بر دل هم می‌نشست.

این شاعر نام‌آشنای اهل بیت(ع) ادامه داد: از دیگر ویژگی‌های اخلاقی شهید رجبی جاذبه ایشان بود. شهید به دلیل اخلاق حسنه و حسن سیرتی که داشت توانست در زمان حیاتش افراد زیادی را به سمت اهل بیت(ع) و هیئت جلب کند. مردم وقتی می‌دیدند که مداح اهل بیت(ع)، خود ناآشنا با راه و رسم مریدی خاندان حضرت رسول(ص) نیست، جذب او می‌شدند.