افرادی که هفتاد هزار فرشته همراه خود دارند!

یکی از امور سفارش شده در دین مبین اسلام، عیادت از بیماران و جویا شدن احوال آنان می باشد به نحوی که برای این کار انسان دوستانه اجر و پاداش منحصر به فردی ذکر شده است.

کد خبر: ۳۵۰۱۵

شنبه - ۲۵ مرداد ۱۳۹۳ / 25 May 1393

عقیق:دراین باره از امیر مومنان علی (علیه السلام) روایت شده است که ایشان فرموده اند: از پیامبر خدا شنیدم که مى فرمودند: «هیچ مسلمانى، مسلمان دیگر را عیادت نکند، مگر این که از پگاه تا شامگاه، هفتاد هزار فرشته بر او درود فرستند و خداوند، براى او خریفى در بهشت قرار مى دهد».
عرض شد: اى امیرمؤمنان؛ مقصود از «خَریف» چیست؟
حضرت فرمودند: نهرى که نخل را سیراب کند، همچنین امام صادق (علیه السلام) بیان می دارند: هر مؤمنى که مؤمن بیمار دیگرى را در زمان بیمارى اش به هنگام صبح عیادت کند، هفتاد هزار فرشته، او را همراهى کنند و چون [ در نزد او] بنشیند، رحمت خداوند، او را در میان مى گیرد و فرشتگان براى او از خداوند عز و جل آمرزش می طلبند تا زمانى که شامگاه فرا رسد؛ و اگر هم او را شامگاهان عیادت کند، او را پاداشى همانند باشد تا زمانى که شب را به صبح برساند، و در جایی دیگر این امام همام بیان می دارند: بایسته است بیمار شما، برادران خویش را از بیمارى خود، آگاه سازد تا آنان، به عیادت وى بروند و هم او به سبب کار آنان، پاداشى یابد و هم آنان، در برابر آنچه براى او کرده اند، پاداش بگیرند.
در این هنگام گفته شد : آرى . [مى فهمیم که] آنان با رفتن به عیادت بیمار، پاداش مى گیرند؛ امّا او چگونه به سبب کار آنان، پاداش مى یابد؟
حضرت فرمودند: به این سبب که واسطه کسب حَسَنات از سوى آنان شده است، به سبب آنان پاداش مى یابد و بدین واسطه، براى او ده حسنه نوشته مى شود، ده مرتبه مقامش بالاتر برده مى شود و بدین وسیله، ده گناه از او محو مى گردد، و نیز در جایی دیگر می فرمایند: أیُّما مُؤمِنٍ عادَ مُؤمِنا فی اللّه ِ عَزَ وَ جَل فی مَرَضِهِ ، وَکَّلَ اللّه ُ بِهِ مَلَکا مِنَ العُوّادِ یَعودُهُ فی قَبرِهِ، ویَستَغفِرُ لَهُ إلَى یَومِ القِیامَةِ؛ هر مؤمنى که مؤمنى دیگر را در هنگام بیمارى اش براى رضای خداوند عز و جل عیادت کند، خداوند، فرشته اى از فرشتگان عیادت کننده را با او مى گمارد که در قبرش از وى عیادت نماید و تا روز قیامت براى وى آمرزش بطلبد.

پی نوشت ها:
1-هندی. کنز العمّال، ج 9: 208.
2-کلینی. الکافی، ج 3: 120.
3-طبرسی. مکارم الأخلاق، ج 2، 177 .
4-علامه مجلسی. بحار الأنوار، ج 81: 218.
5- محمّدى رى شهرى. دانشنامه احادیث پزشکی، ج1: 202-204.

منبع:قدس

211008