من میان دل مردان و زنان گم شده‌ام/ از تو گم گشته اگر سنگ مزار و حرمت

شعرمحمدکاظم کاظمی برای حضرت خدیجه

محمدکاظم کاظمی شاعر و پژوهشگر برجسته افغانستان که در ایران ساکن است غزلی در مدح و با موضوع حضرت خدیجه(س) به نام «گم شده» سروده است.

کد خبر: ۳۲۴۲۶

سه‌شنبه - ۱۷ تير ۱۳۹۳ / 17 April 1393

عقیق: امروز دهمین روز از ماه مبارک رمضان برابر است با سالروزِ درگذشتِ بانوی مکرم اسلام، ام‎المومنین حضرت خدیجه (سلام‎الله علیها). حضرت خدیجه نخستین همسر حضرت ختمی‎مرتبت محمد مصطفی (صل‎الله علیه و آله و سلم) و نخستین زنی است که اسلام آورد. حمایت‎های مجاهدانه‎ ایشان از پیامبر اسلام در آغاز راه و در غربت پیامبر، بی‎بدیل و بی‎همتا بوده است. عایشه همسر پیامبر اسلام نقل می‎کند: «پیامبر هر روز هنگام بیرون رفتن از خانه، خدیجه را یاد مى‏‎کرد. روزى ناراحت شدم و گفتم: خدیجه که پیرزنى بیش نبود، خدا که بهتر از آن را نصیب تو کرده است. پیامبر خشمگین شد و گفت: به خدا سوگند خداوند بهتر از آن را به من نداده است. او کسى بود که در آن شرایط که کسى به من ایمان نمى‏‎آورد، به من ایمان آورد، آنگاه که همه مرا تکذیب مى‏‎کردند، او مرا تصدیق کرد و خداوند از او برایم اولاد عطا کرد.»

سالِ دهم بعثت سالِ درگذشت حضرت خدیجه و حضرت ابوطالب دو یار و حامی پیامبر در روزهای سختِ بعثت بود. پیامبر اسلام آن سال را «عام الحزن» نامید. امروز روزی است که پیامبر اسلام سوگوارِ همسرِ بزرگوارِش، و حضرت فاطمه (سلام الله علیها) داغدارِ مادرِ مهربانِ خویش است. با وجود مجد و عظمتِ جایگاهِ حضرت خدیجه برای مسلمانان، اهالی ادبیات در ستایش و معرفی ایشان حرف زیادی برای گفتن ندارند و این نیست مگر کوتاهیِ هنرمندانِ مسلمان. اگر قرار باشد شاعرانِ مسلمان و شیعه حق‎گزارِ بزرگانِ اسلام باشند، شخصیتِ یگانه و ارزشمندِ حضرت خدیجه و تبیین مجاهدات و درجات والای ایشان از سزاوارترین موضوعات برای سرایش و ستایش‎اند.

محمدکاظم کاظمی شاعر و پژوهشگرِ برجسته‎ افغانستانی ساکن ایران، از معدود شاعرانِ مسلمان است که اهمیت این وظیفه را دریافته و غزلی با موضوع حضرت خدیجه (سلام الله علیها) سروده است. شعری که تا هنوز در هیچ‎کدام از کتاب‎های کاظمی منتشر نشده است و نخستین بار سال گذشته در وبلاگ این شاعر ارائه شد.

این شعر، شعری روایی با روایتِ اول‎شخص و اصطلاحا «زبان حال» حضرت خدیجه (س) است. پنج بیتِ نخست روی سخن با پیامبر اسلام (ص) (همسرشان) است و دو بیت آخر، مخاطب حضرت خدیجه (س)، حضرت فاطمه (س) (فرزندشان) است. از جمله نکات مهم این غزل این است که شاعر در دوبیتِ آخر شعر به همین غربتِ حضرت خدیجه در بین مسلمانان (و شاید شاعران مسلمان) اشاره می‎کند.

این شعر در پایگاه اطلاع‌رسانی شهرستان ادب نیز منتشر شده است.

«گم‎شده»

تن و جان و سر و مالم به فدای قدمت

ای شریک دو جهانم! کم ما و کرمت

از تماشای چه گلزار فراز آمده‌ای؟

بوی گل می‌دهد امروز، دم و بازدمت

دست تنهای بشر! دست مرا هم بپذیر

و از این دست، مبادا برسد هیچ غمت

شعب دلخواه! من و رنج مرا در بر گیر

شهر گمراه! تو خوش باش به سنگ و صنمت

کفنی نیست اگر، پیرهن دوست که هست

مرگ محتوم! بیا، با دل و جان می‌خرمت

دخترم! بخت تو خوش باد که تا دامن حشر

عالَمی سینه‌زنان‌اند به گِرد علمت

من میان دل مردان و زنان گم شده‌ام

از تو گم گشته اگر سنگ مزار و حرمت

منبع:فارس