روزه خروج از زندگى روزمره است

گفتارهایی از امام موسی صدر پیرامون ماه رمضان

کد خبر: ۳۱۹۹۴

جمعه - ۱۳ تير ۱۳۹۳ / 13 April 1393

عقیق: بار ديگر ماه رمضان با شبهاى الهام‏بخش، روزهاى سراسر پند، فضاى معطّر، و خاطرات و درسهايش، در حالى كه انسان را به سوى نظم و انضباط و استوارى فرا مى‏خوانَد، به ما روى آورده است.

بار ديگر روزه مى‏گيريم، شب‏زنده ‏دارى مى ‏كنيم و شعاير دينى را بزرگ مى ‏داريم و سرانجام با شادمانى و خشنودى عيد را با هم جشن مى ‏گيريم. سپس به زندگى عادى باز مى ‏آييم و به همين ترتيب، سالها، يكى پس از ديگرى مى‏آيند و يادها و خاطرات ما بيشتر و بيشتر مى‏شود.

بيمِ آن مى‏رود كه ماهِ رمضان به عادتِ بى‏روحى تبديل شود كه شعايرِ آن تنها عادتها و رسومى سرگرم ‏كننده باشد و از همه معانى اصلى و روح حقيقىِ خود تهى شود.

روزه ماه رمضان و ساير عبادات و شعايرِ دين فقط فعاليتهاى جسمى نيستند، بلكه همه اينها اعمالى هستند كه از عقل و دل سرچشمه مى‏گيرند و در قالب حس مى‏ريزند و با آن همراه مى‏شوند. از همين رو، هرگاه اين اعمالْ بدون مشاركت و حضورِ دل و عقل انجام گيرد، بى‏روح، بى‏ هدف، و تقليدى مى ‏شوند: انجام مى‏گيرند اما تأثيرى نمى‏ بخشند.

در تجربه جديد، در اين ماه مبارك و در فريضه روزه ‏دارى بايد عقل و دل خويش را با بدنهايمان به كار بگيريم. بر ما است كه بينديشيم و تأمّل كنيم. بايد، محبت بورزيم و به فكر ديگران باشيم. بايد محبت و انديشه را در عبادت روزه خود وارد نماييم.

رمضانْ تنها با اين اوصافْ رمضانى است كه فضايى ايجاد مى ‏كند تا انسانى عزّتمند و سرفراز پرورش يابد كه فاتح مكه باشد و پيروزِ جنگِ بدر و سازنده تاريخ. اين است رمضانى كه ماهِ انس است و هنگامِ احساسِ آلامِ همنوعان، موسمِ به فراموشى سپردنِ كينه‏ ها و الفتِ جامعه، توحيدِ كلمه و نزديكى قلب ها و برانگيختن دوباره امت. روزه ماه مبارك، با اين اوصاف، نخستين گام است براى پايه ‏گذارى و ساختن تاريخ.

روزه و نماز و عيد تنها تكاليف و مناسك كليشه ‏اىِ تحميلى نيستند كه ما، براى ارج نهادن به خدا، تقديم او مى ‏كنيم يا به عنوان ماليات هايى براى عالم غيب پيشاپيش مى‏ فرستيم؛ بلكه اين عبادات، نيروهاى محركه و انگيزه ‏هاى تجديد قوه دفاع در حياتى سالم و تصحيح انحراف و خطا در سلوك انسانى است.

روزه خروج از زندگى روزمره است؛ لحظه ‏اى انديشيدن و تأمّل كردنِ خارج از عادات روزمرّه انسان است. انسان براى يك لحظه، يك ساعت، يا ماهى از ماه ها، با پروردگارِ خود پيوند ويژه‏ اى مى ‏خورَد. انسان پيوند خود را با زندگىِ معمولى و روزمره قطع مى ‏كند، سپس در جهتِ تنظيمِ اين روابط و غلبه بر اين وابستگي ها و اين احساس كه او آزاد است تلاش مى‏ كند. او شخصيت خود را كامل مى ‏كند. خود را از نو مى‏ سازد و نفْسِ خويش را تزكيه مى‏ كند.

ما در اين ماه و با روزه‏اى كه در اين ماه مى ‏گيريم، مى‏ توانيم از هواها، ستمگري ها، ضعف ها و نيازها و از انحراف در بستر زندگىِ روزمره و عادّىِ خويش آزاد گرديم، و از آزادگانى شويم كه بر آينده خود مسلط اند و سرنوشت خويش را رقم مى‏ زنند.

پی نوشت:

کانون فرهنگی یاران صدر

www.shafaqna.com/persian

منبع:فردا