واكنش اعراب جاهلى‏ به بعثت حضرت رسول

خداوند مرا براى پيامبرى شما مبعوث كرده و كتابى بر من فرستاده كه خير دنيا و آخرت شما در عمل به دستورات آنست، ولى اگر آن را نپذيريد، من همچنان صبر مى‏ كنم تا خداوند ميان ما داورى كند.

کد خبر: ۲۹۱۵۶

جمعه - ۰۹ خرداد ۱۳۹۳ / 09 March 1393

عقیق: بت پرستان در برابر اسلام صف‏ آرايى كرده و با انواع و اقسام روشها به مقابله و آزار و اذيّت مسلمانان پرداختند در گرماى سوزان عربستان سنگ داغ بر پشت بلال مى ‏نهادند و او را از خداپرستى منع مى‏ كردند، ياسر و سميّه اولين كسانى بودند كه در راه مقاومت ايمانى در زير شكنجه بت پرستان سيه‏ دل به شهادت رسيدند،

امّا باز هم مسلمين دست از ايمان خود بر نداشتند تا آنكه دستور دعوت علنى صادر شد و پيامبر (ص) در كنار كعبه آشكارا به تبليغ توحيد پرداخت و مردم را با شعار (قولوا لا اله الّا اللَّه تفلحوا) به دين اسلام دعوت كرد، ليكن بت پرستان و ثروتمندان مكّه كه آيين يكتاپرستى را با منافع خود در ستيز مى‏ ديدند به سراغ ابوطالب رفتند و از او خواستند، برادرزاده خود را از اين دعوت باز دارد و به او بگويد: اگر دست از اين سخنان بردارد او را سرور و امير خود قرار مى ‏دهند و مال و ثروت فراوان به او مى ‏بخشند، ليكن پيامبر (ص) با شنيدن اين وعده ‏هاى تو خالى فرمود: اگر خورشيد را در دست راست من و ماه را در دست چپ من قرار دهيد، من از دعوت خود منصرف نمى ‏شوم، خداوند مرا براى پيامبرى شما مبعوث كرده و كتابى بر من فرستاده كه خير دنيا و آخرت شما در عمل به دستورات آنست، ولى اگر آن را نپذيريد، من همچنان صبر مى ‏كنم تا خداوند ميان ما داورى كند.

امّا كفّار عرب به جاى پذيرفتن دستورات حيات بخش اسلام، وقتى دعوت رسول خدا (ص) را جدّى ديدند، تصميم به قتل آن حضرت گرفتند و به ابو طالب گفتند:

اگر تو برادرزاده‏ ات را تسليم ما كنى تا ما او را بكشيم، ما يكى از زيباترين و بهترين فرزندان خود را به تو مى‏ بخشيم! ابو طالب فرمود: شما به انصاف معامله نمى‏ كنيد، من فرزند شما را بگيرم و پرورش دهم و شما جگر گوشه مرا بگيريد و بكشيد؟

كفّار گفتند: به هر حال برادرزاده تو خدايان ما را دشنام مى‏ دهد و ما را نادان و سفيه مى‏ شمارد، يا تو او را از اين كارها مانع شو و يا دست از پشتيبانى او بردار تا ما او را از اين دعوت باز داريم، امّا ابو طالب نپذيرفت و خطاب به رسول خدا (ص) فرمود: تو مردم را به سوى پروردگار فراخوان و بدان من هرگز دست از يارى تو بر نمى‏ دارم.

وقتى قريش ديدند ابو طالب دست از يارى و پشتيبانى محمّد بر نمى‏ دارد، نقشه ديگرى كشيدند و اين بار مسلمانان را در درّه ‏اى به نام (شعب ابو طالب) در نزديكى مكّه محاصره كردند و عهد نامه‏ اى نوشتند و مردم را از داد و ستد با بنى هاشم و مسلمانان باز داشتند، در نتيجه پيامبر و مسلمانان مدّت سه سال در سخت ترين شرايط مادّى به سر بردند تا آنجا كه از گرسنگى سنگ بر شكم خود مى‏ بستند و روزها را با روزه دارى به شب مى‏ رساندند، در اين مدّت مسلمانان اوضاع بسيار نامطلوبى داشتند و هيچ گونه امنيّت مالى و جانى نداشتند.

وقتى كار گرسنگى و سختى بالا گرفت، خداوند به موريانه‏اى فرمان داد تا آن عهدنامه را بخورد و خطوط آن را محو كند و سپس جبرئيل اين خبر را به رسول خدا (ص) ابلاغ كرد، پيامبر اين مطلب را با ابو طالب در ميان نهاد و ابو طالب بسوى كفّار رفت و به آنها گفت: خداوند به محمّد (ص) خبر داده كه موريانه خطوط آن عهدنامه شما را جويده است، اكنون اين پيمان نامه داور ميان ما باشد، به سراغ آن‏ برويد، اگر همان طور كه محمّد (ص) گفته پيمان نامه از بين رفته باشد، بايد مسلمانان را از محاصره بيرون آوريد و اگر چنان نبود، باز هم مسلمين را در آن درّه در محاصره نگاه داريد، كفّار قريش اين رأى را پسنديدند، و وقتى با تعجّب ديدند، خطوط آن عهد نامه توسط موريانه از بين رفته است، اجازه دادند مسلمانان از محاصره خارج شوند، ليكن در آخرين روزهاى محاصره در بين سال هفتم و هشتم بعثت، خديجه (س) پشتيبان و همسر رسول خدا و ابوطالب عمو و مددكار سر سخت پيامبر (ص) هر دو در اثر شدّت و رنج گرسنگى و بيمارى بدرود حيات گفتند و پيامبر را در سوگ خود نشاندند و به جهت اهميّتى كه اين دو شخصيّت در پشتيبانى و حمايت از اسلام داشتند، پيامبر آن سال را (عام الحزن) يعنى سال اندوه ناميد.

پی نوشت:

قصص الأنبياء ( قصص قرآن - ترجمه قصص الأنبياء جزائرى)، ص671تا673

منبع:افکار