جایگاه حکمت در بعثت پیامبران الهی

یکی از مهمترین اهداف بعثت انبیاء، تعلیم حکمت است، این حکمت شامل مجموعه معارفی است که موجب روشن‌بینی می‌شود.

کد خبر: ۲۹۱۴۲

سه‌شنبه - ۰۶ خرداد ۱۳۹۳ / 06 March 1393

عقیق: یکی از اهداف مهم همه انبیاء، تعلیم بشریت ‏بوده است. پیامبران مبعوث شدند تا به مردم ‏علم و آگاهى داده و واقعیات مربوط به انسان و جهان را به آنان تعلیم دهند.

«رَبَّنَا وَابْعَثْ فِیهِمْ رَسُولاً مِّنْهُمْ یَتْلُو عَلَیْهِمْ آیَاتِکَ وَ یُعَلِّمُهُمُ الْکِتَابَ وَالْحِکْمَةَ وَ یُزَکِّیهِمْ إِنَّکَ أَنتَ العَزِیزُ الحَکِیمُ .»

«پروردگارا در میان آنها از جنس خودشان پیامبرى را برانگیز تا آیات تو را بر آنها بخواند و کتاب و حکمت را به آنها تعلیم دهد و آنها را تزکیه نماید...» (بقره 129)

همچنین یکى دیگر از اهداف بعثت انبیاء، تعلیم حکمت ‏به شمار آمده است.

«لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ إِذْ بَعَثَ فِیهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ یَتْلُو عَلَیْهِمْ آیَاتِهِ وَ یُزَکِّیهِمْ وَ یُعَلِّمُهُمُ... »

«خداوند بر مؤمنان منت گذارد. هنگامى که در میان آنها پیامبرى از جنس خودآنها برانگیخت تا آیاتش را بر آنها بخواند و آنها را تزکیه نماید و به آنها کتاب و حکمت را تعلیم دهد.» (آل عمران 164).

در باب حکمت، مفسران اقوال بسیارى نقل کرده‌‏اند که ما در مبانى رسالت ‏انبیاء در قرآن‏ به آن ها اشاره شده است.

به طور اجمال، حکمت، عبارت از مجموعه ‏معارفى است که موجب روشن‏بینى میشود. اگر در علم، سخن از «دانستن» است، در حکمت، سخن از «یافتن» است.

فراگیرى «حکمت»، موجب رشد و کمال میشود و انسان برخوردار از آن، میتواند حق و باطل را از یکدیگر تمیز دهد. حکمت، نورى ‏است که هدف را به انسان نشان میدهد، در حالى که علم، فقط راه را نشان میدهد.

علم، ممکن است موجب کمال انسان نشود، اما حکمت، بی‌‏تردید موجب تعالى انسان ‏میشود. از همین جاست که قرآن برخوردارى از حکمت را موجب خیر کثیر تلقى کرده است:

«یُؤْتِی الحِکْمَةَ مَن یَشَاءُ وَ مَن یُؤْتَ الحِکْمَةَ فَقَدْ أُوتِیَ خَیْراً کَثِیراً »: (خداوند) حکمت را به هر که بخواهد میدهد و به هر کس نیز حکمت داده ‏شود، خیر بسیار داده شده است.» (بقره 269)

اما هر فردى نمی‌تواند از حکمت، برخوردار شود. لازمه برخوردارى از حکمت، رها کردن هوا و هوس است. چنانکه على علیه‏‌السلام می‌فرماید: «حرام على کل عقل مغلول بالشهوة ان ینتفع بالحکمة‏»؛ بر عقلى که گرفتار هوا و هوس است ‏حرام است که از حکمت‏ سودى ببرد.

منبع:فارس