داستان حدیثی نبوی درباره حضرت فاطمه(س)

شیخ فاضل تبریزی با ذکر داستانی می گوید روی قبری در کنار محراب نوشته شده بود: «فاطمةُ مُهجَةُ قَلبی و ابناها ثَمَرَةُ فُؤادی و بَعلُها نورُ بَصَری و الأئِمّةُ مِن وُلدِها أُمَناءُ رَبّی و حَبلٌ مَمدودٌ بَینَه و بَینَ الخَلقِ مَن تمسَّک بِهم نَجا و مَن تَخَلَّفَ عنهم هَوَی.

کد خبر: ۲۴۴۷۴

چهارشنبه - ۰۶ فروردين ۱۳۹۳ / 06 January 1393

عقیق: آیت الله سیدمحمدحسین حسینی طهرانی در جلد نهم مطلع انوار می نویسد: در روز شنبه، 20 جمادی الثانیه 1409 هجریۀ قمریه روز میلاد باسعادت حضرت صدیقه کبری فاطمه زهرا(س) نامه ‏ای از شیخ البررة الکرام عماد الطائفة الفخام، آقای حاج میرزا محمدرضا مجاهد ـ طول ‏الله عمره ـ به دست حقیر از طهران در مشهد مقدس رسید که دو روز قبل مرقوم داشته بودند و به عنوان عیدی ارسال فرموده بودند.

حقیر برای حفظ آن مطالب در اینجا یادداشت نمودم: «... یکی از خطباء بنام آقای حاج شیخ فاضل تبریزی پس از تمام شدن بیانش بر منبر در کنار نشست و از سفری که در ماه جمادی‏ الثّانیه به مکّه و مدینه (1353 یا 1354 هجری شمسی) برای اداء عمره و زیارت مشرف شده بود، صحبت می‎نمود، می‌گفت: روزی که برای زیارت مرقد حضرت رسول اکرم(ص) وارد حرم مطهر شدم؛ دیدم عمله ها برای مرمت اساس مرقد مطهر داخل سرداب قبر می ‏شوند.

آقای شیخ فاضل گفت: من هم مقداری آجر برداشتم و به دنبال عمله‏ ها به درون سرداب وارد شدم. چشمم به شکل قبور افتاد. با دقت مشاهده نمودم. در پشت سر قبور، قبری دیدم کنار محراب نمازگزاران بنا شده، روی آن این عبارت نوشته شده است: «فاطمةُ مُهجَةُ قَلبی و ابناها ثَمَرَةُ فُؤادی و بَعلُها نورُ بَصَری و الأئِمّةُ مِن وُلدِها أُمَناءُ رَبّی و حَبلٌ مَمدودٌ بَینَه و بَینَ الخَلقِ مَن تمسَّک بِهم نَجا و مَن تَخَلَّفَ عنهم هَوَی: فاطمه جان من است و دو پسرانش میوه دل منند و شوهرش نور چشم من است و امامان از فرزندانش امینان پروردگار منند که ریسمانی کشیده شده میان او و خلائقش می‌باشند. کسی که به آنان چنگ زده تمسک جوید، نجات می‌یابد و کسی که از آنان تخلّف ورزیده إعراض کند، در درۀ هلاکت سقوط می‌نماید.»

این حدیث عظیم المعنی و مبارک المراد را سید بن طاووس در طرائف و مجلسی در بحار الأنوار و شیخ سلیمان قُندوزی در ینابیع المودة و خوارزمی در مَقْتل و حَموئی در فرائد السِّمطَین و محمّد بن أبی‌الفَوارِس در أربعین و زمخشری در مناقب و شیخ جمال‌الدین حنفی موصِلی در دُرَرُ بَحرِ المناقب روایت کرده‌اند.

منبع:مهر

211008