مکیال المکارم . . .

انگیزۀ lما از دعا برای فرج

ولایت آن حضرت برای خداوند و ولای ما نسبت به آن حضرت و نیز ولایت آن حضرت بر ما از مهمترین اموری است که به دلیل عقلی و شرعی موجب انگیزه دعا برای آن حضرت است.

کد خبر: ۲۳۳۷۲

جمعه - ۱۶ اسفند ۱۳۹۲ / 16 December 1392

"عقیق: مکیال المکارم فى فوائد الدعاء للقائم" یکى از کتاب هاى ارزشمند شیعه، نوشته آیت‏ اللّه‏ سیدمحمدتقى موسوى اصفهانى(1348 ـ 1301ق) است که به قصد اداء حق حضرت بقیة‏اللّه که حقش بر گردن ما افزون‏تر از همه مردم است، احسانش بیشتر و بهتر از همه شامل حال خلق مى‏شود و نعمت ها و منت ها بر ما دارد، به رشته تحریر درآمده است.
اصل کتاب به زبان عربى است و مؤلف در مقدمه مى‏نویسد:
"چون ما نمى‏توانیم حقوق آن حضرت را ادا نماییم و شکر وجود و فیوضاتش را آن طور که شایسته است، به جا آوریم بر ما واجب است آن مقدار از اداى حقوق آن حضرت را که از دستمان ساخته است، انجام دهیم. . . بهترین امور در زمان غیبت آن حضرت، انتظار فرج آن بزرگوار و دعا براى تعجیل فرج او و اهتمام به آنچه مایه خشنودى آن جناب و مقرب شدن در آستان اوست، مى‏باشد."

ولایت آن حضرت(عج(
با این بیان واجب است که محبت تو نسبت به امام زمانت که اصل و گیره ایمان و کوه ولایت و قله آن است شدیدتر و قویتر از محبت نسبت به تمام مومنین باشد بلکه باید آن حضرت را از پدر و فرزند و بلکه از خودت هم بیشتر دوست بداری.
حدیثی که در دارالسلام و غیر آن از علل الشرایع منقول است که رسول الله(ص) فرمود: هیچ بنده ای ایمان نمی آورد تا اینکه من نزد او از خودش محبوبتر باشم و به عترت من از عترت و بستگان خودش بیشتر دوست بدارد و ذات من نزد او از ذات خودش محبوبتر باشد.
نکته اینکه: پوشیده نیست که محبت امری است قلبی و کیفیتی است نفسانی ولی آثار و نشانه های آشکاری دارد که به وسیله آنها درجات و مراتب محبت تو نسبت به محبوب شناخته می شود از جمله آن نشانه ها اینکه:
اگر از نظر غایب شود در دعا کردن برای او اهتمام بورزی و اگر مصیبتی برایش رخ دهد برای او غمگین شوی مگر نمی بینی که هر گاه فرزند شایسته خوشروی وارسته ای داشته باشی و آن فرزند به سفری برود که جایش را ندانی هیچ ساعتی از شب و روزت از فکر او بیرون نمی روی و پیوسته برایش دعا می کنی و از مومنین و صالحین تقاضا می کنی که برای او دعا کنند آیا این کار جز به خاطر محبت و علاقه شدید است؟
بنابراین ای کسی که مدعی محبت مولای خودت هستی آیا روزی بر شما می گذرد که او را فراموش نکنی؟ پس در غیبت او برایش دعا بسیار کنید و فرصت را غنیمت بشمارید.

منبع:شبستان