تکيه گاه امام حسين(ع) در طول سفر کربلا

انسان بايد به يک مبدأ خبير و قادر تکيه کند و اين همان توکّل بر خداست توکّل به معناي اعتماد و تکيه بر خداست زیرا هر کس در کاري که خُبره نيست و يا توان آن را ندارد وکيل مي گيرد و تنها تکيه گاه امام حسين(ع) در طول سفر کربلا توکل به خداوند بود.

کد خبر: ۱۶۰۸۹

يکشنبه - ۰۳ آذر ۱۳۹۲ / 03 September 1392

عقیق: آيت الله جوادي آملي در بخشی از کتاب "حماسه و عرفان" خود، تنها تکيه گاه امام حسين(ع) در طول سفر کربلا را توکل به خداوند دانسته و ابراز داشتند: توکّل به معناي اعتماد و تکيه بر خداست و اين که انسان بر خود و نيروها و توانمندي هاي خود يا ديگران اعتمادي نداشته باشد لذا بايد به يک مبدأ خبير و قادر تکيه کند و اين همان توکّل بر خداست.چون هر کس در کاري که خُبره نيست و يا توان آن را ندارد وکيل مي گيرد.

وی در ادامه می آورد:انسان در امور و شئون خود نه خُبره است و نه توانايي و قدرت انجام آن را دارد، چنان که ديگران نيز مانند او هستند و وضعيتي بهتر از او ندارند. لذا بايد به يک مبدأ خبير و قادر تکيه کند و اين همان توکّل بر خداست: ﴿ومن يتوکّلْ علي الله فهو حسْبه﴾؛ هر کس بر خدا توکّل کند خدا کفايت مهمات و مشکلات او را مي کند،﴿حسْبنا الله ونعْم الوکيل﴾؛ خدا کفايت مشکلات ما را مي کند و او بهترين وکيل و تکيه گاه است، ﴿علي الله فلْيتوکّل المتوکّلون﴾؛ تکيه کنندگان بايد فقط بر خدا تکيه کنند.

ایشان در ادامه با اشاره به حدیثی گوهربار از امام نهم(ع)، انسان را در ريز و درشت کارهاي خود ضعيف و ناتوان برشمرده و مرقوم داشتند:در بيان بلند حضرت جوادالائمه (ع) آمده است: تکيه بر خدا بهاي هر متاع گران قيمت و نردبان هر مقام متعالي و متکاملي است: «ألثّقة بالله ثمنٌ لکلّ غالٍ وسُلّمٌ إلي کلّ عالٍ».توکّل مرزي جدا از بکارگيري اسباب مادي ندارد تا انسان بگويد: کاري که توانايي آن را دارم، خودم انجام مي دهم و کاري که در انجام آن ناتوانانم بر خدا توکل کرده و به او واگذار مي کنم. بلکه انسان در ريز و درشت کارهاي خود ضعيف و ناتوان است و احتياج به وکيل دارد. نه تنها در قيام خود به حول و قوهٴ الهي نياز دارد، در قعود و نشستن نيز محتاج به حول و قوه اوست لذا در نماز مي گوييم: «بحول الله وقوته أقوم وأقعد»، يعني نه تنها در ايستادن بلکه در نشستن نيز به حول و قوه خدا اعتماد و تکيه مي کنم

وی در این بخش از مبحث خود،به معرفی تنها تکيه گاه سالار شهیدان در طول سفر کربلا پرداخته و اذعان داشت: امام حسين(ع) در طول سفر کربلا خدا را تنها تکيه گاه خودش مي داند و همواره اين مطلب توحيدي را اعلام مي کند لذا در دومين سخنراني خود در روز عاشورا، پس از آن که هر دو سپاه آمادهٴ نبرد شدند، خطاب به سربازان عمرسعد فرمود: «...إسمعوا قولي ولا تعجلوا... «فأجمعوا أمرکم وشرکائکم ثمّ لايکن أمرکم عليکم غُمّة ثمّ اقضوا إليّ ولا تنظرون»؛ «إنّ وليّي الله الذي نزل الکتاب وهو يتولّي الصالحين»»؛ دست در دست همفکرانتان دهيد و با دوستانتان همداستان شويد تا کارها بر شما اشتباه نشود و آن گاه تصميم نهايي خود را درباره من بگيريد و به من مهلت ندهيد که سرپرست من خدايي است که قرآن را فرستاده و دوستدار و سرپرست صالحان است. پس از نفريني که درباره ناکثان عهدشکن کرد به خداوند عرضه داشت: «أنت ربّنا عليک توکّلنا وإليک أنبنا وإليک المصير»؛ خدايا! تو پروردگار ما هستي، بر تو توکّل مي کنيم و صيرورت ما به سوي توست و در همان روز عاشورا دستش را به سوي آسمان بلند کرد و عرضه داشت: «أللّهمّ أنت ثقتي في کلّ کرب»؛ خدايا در هر مصيبتي تکيه گاه من تو هستي.

ایشان در همین راستا به حالات آن حضرت هنگام وداع با اهل بيت شریفشان اشاره کرده ومرقوم داشتند:درموقع وداع با اهل بيت خود به آنان فرمود: «واعلموا أنّ الله تعالي حاميکم وحافظکم وسينْجيکم منْ شرّ الأعداء ويجعل عاقبة أمرکم إلي خير»؛ بدانيد که خدا حامي و حافظ شماست و به زودي شما را از شرّ دشمنان حفظ مي کند و عاقبت کار شما را خير مي گرداند.در واپسين لحظات عمر شريف خود هم وقتي که سر بر بالين شهادت گذاشت، در مناجات خود با قاضي الحاجات عرضه داشت:«أللّهمّ متعالي المکان عظيم الجبروت... أستعين بک ضعيفاً وأتوکّلُ عليک کافياً... »؛ اي خداي بلندمرتبه و داراي قدرت و جبروت... در حالي که ضعيفم از تو کمک مي خواهم و استعانت مي جويم و بر تو توکّل مي کنم و همين مرا کافي است.

منبع:مهر

211008